De Peccato Originali (13-15)

Ecce, ut alia omittam, uidetis anathematizasse [*] [*]
Pelagium eos qui tenent \'quod Adae peccatum ipsum solum
laeserit et non genus humanum et quod infantes qui nascuntur
in eo statu sint, in quo Adam fuit ante praeuaricationem\'. quid
ergo hic aliud episcopi iudices intellegere potuerunt nisi eum
confiteri, quod peccatum ex Adam in paruulos transeat? quod
ne confiteretur Caelestius, haec damnare noluit, quae iste damnauit.
proinde si ostendero etiam ipsum nihil aliud sentire de
paruulis nisi quod sine ulla cuiusquam uitii contagione nascuntur,
quid inter istum et Caelestium in hac quaestione
distabit, nisi quod ille apertior, iste occultior fuit, ille pertinacior,
iste mendacior uel certe ille liberior, hic astutior?
ille enim nec in ecclesia Carthaginensi damnare uoluit, quod
in Romana postea se tenere confessus est et corrigi paratum se
esse professus est, si ei tamquam homini error obrepsit. iste
autem et illud dogma damnauit tamquam contrarium ueritati, ne
ipse a catholicis iudicibus damnaretur, et id sibi defendendum
postea reseruauit aut mendaciter damnans aut callide interpretans.

Sed uideo de me iam iustissime postulari, ut
quod promisi, utrum et ipse hoc sentiat quod Caelestius,
demonstrare non differam. in primo libro recentioris operis
sui, quod scripsit pro libero arbitrio, cuius operis in litteris
quas Romam misit commemorationem fecit, \'omne\', inquit,
\'bonum ac malum, quo uel laudabiles uel uituperabiles sumus,
non nobiscum oritur, sed agitur a nobis; capaces enim utriusque
rei, non pleni nascimur et ut sine uirtute ita et sine
uitio procreamur atque ante actionem propriae uoluntatis id
solum in homine est, quod deus condidit\'. nempe cernitis in
his Pelagii uerbis quod dogma contineatur amborum de paruulis
sine ullius uitii ex Adam contagione nascentibus. non
itaque mirum est, quod eos qui dicunt \'Adae peccatum ipsi [*] [*]
soli obfuisse et non generi humano et infantes qui nascuntur
in eo statu esse, in quo fuit Adam ante praeuaricationem\'
Caelestius damnare noluit; sed multum mirum est, qua fronte
Pelagius ista damnauerit. si enim, sicut dicit, (malum non
nobiscum oritur et sine uitio procreamur atque ante actionem
propriae uoluntatis id solum in homine est, quod deus condidit\',
profecto peccatum Adae ipsi soli obfuit, quia nullum in prolem
transitum fecit. non enim peccatum non est malum aut peccatum
non est uitium aut peccatum deus condidit. dicit autem
iste: \'malum non nobiscum oritur et sine uitio procreamur et
hoc solum est in nascentibus, quod deus condidit\'. ac per hoc
cum peccatum Adae ipsi soli obfuisse, non generi humano
secundum istam suam sententiam uerissimum putet, cur hoc
damnauit Pelagius, nisi ut iudices catholici fallerentur? similiter
etiam illud dici potest: si malum non nobiscum oritur et
sine uitio procreamur idque solum est in homine nascente,
quod deus condidit, procul dubio qui nascuntur infantes in eo
statu sunt, in quo Adam fuit ante praeuaricationem, cui nullum
malum uitiumque inerat atque id solum in illo erat, quod
deus condiderat. et tamen anathematizauit Pelagius (qui tenent
aut aliquando tenuerunt in eo statu esse recentes ab ortu paruulos,
in quo Adam fuit ante praeuaricationem', id est sine
ullo malo, sine ullo uitio, id solum habentes, quod deus
condidit. ut quid ergo et hoc damnauit Pelagius, nisi ut catholica
synodus falleretur, ne nouus haereticus damnaretur?

Quod autem scitis et quod in eo etiam libro
posui, quem de gestis Palaestinis ad uenerabilem senem nostrum
Aurelium scripsi, illa ego responsione Pelagii totam istam
quaestionem consumptam esse gaudebam confessusque mihi
apertissime uidebatur esse in paruulis originale peccatum
anathema dicendo eis, qui peccato Adae ipsum solum, non [*]
etiam genus humanum crederent laesum et in eo statu esse
opinarentur paruulos, in quo ille homo primus ante praeuaricationem
fuit. sed postea cum legissem quattuor eius libros,
de quorum primo libro paulo ante commemorata uerba descripsi,
et inuenissem hominem adhuc contra fidem catholicam
de paruulis sentientem, prius mirari coepi tam impudens in
ecclesiastico iudicio et de tanta quaestione mendacium. si
enim eosdem libros ante iam scripserat, quomodo se dixit
eos anathematizare, qui sic aliquando tenuerunt? si autem
postea illud opus pollicitus est, quomodo anathematizauit qui
sic tenent? nisi ridicule forte dicturus est eos se damnasse
qui sic aliquando tenuerunt et qui sic tenent, de tempore
autem futuro, id est eis qui sic fuerant retenturi, nec sibi
nec aliis praeiudicare potuisse et ideo non fuisse mentitum,
quia postea deprehensus est sic tenere. sed non hoc dicit, non
solum quia ridiculum est, sed quia uerum esse non potest. in
eisdem quippe libris et contra peccati ex Adam in paruulos
transitum loquitur et de gestis Palaestinae synodi gloriatur,
ubi eos qui sic tenent ueraciter damnasse putatus est et
absolutionem suam fallendo furatus est..