De Nuptiis et Concupiscentia (2.59)

Quae cum ita sint, de ista carnis concupiscentia
et de libidine imperiosa inpudicis, domanda pudicis, pudenda [*] [*]
tamen et pudicis et inpudicis, sentiat iste quodlibet, quia ei,
sicut uideo, multum placet; non eam laudare cunctetur, quam
nominare confunditur; appellet eam, sicut appellauit, membrorum
uigorem nec castarum aurium reuereatur horrorem;
appellet membrorum potentiam nec caueat inpudentiam; dicat,
si non erubescit, in paradiso si nemo peccasset, hunc ibi
uigorem uelut florem uirere potuisse nec opus fuisse, ut
tegeretur, quod ita moueretur, ut inde nemo confunderetur,
sed parata coniuge semper exerceretur, numquam reprimeretur,
ne aliquando uoluntas tantae felicitati negaretur. absit enim,
ut illa beatitudo posset aut in loco illo non habere quod
uellet aut in suo corpore uel animo sentire quod nollet ac
per hoc si motus libidinis uoluntatem hominum praeueniret,
uoluntas continuo sequeretur, uxor, quae propter hoc numquam
absens esse debebat, siue conceptura siue iam grauida, ilico
admoueretur et aut proles seminaretur aut uoluptas naturalis
et laudabilis expleretur et periret semen hominis, ne adpetitus
tam bonae concupiscentiae fraudaretur: tantum non se
conuerterent coniuges in eum usum, qui est contra naturam,
sed quotiens delectaret, membris ad hoc creatis et genitalibus
uterentur. uerumtamen quid si et ille usus contra naturam
forsitan delectaret, quid si et in hanc uoluptatem laudabilis
illa libido adhinniret? utrum sequerentur eam, quoniam suauis
esset, an repugnarent, quoniam turpis esset? si sequerentur,
ubi est cogitatio qualiscumque honestatis? si repugnarent, [*]
ubi est pax tantae felicitatis? hinc si forte erubuerit et dixerit
tantam pacem felicitatis illius tantumque ordinem in his rebus
esse potuisse, ut numquam carnis concupiscentia uoluntatem
illorum hominum praeueniret, sed, cum ipsi uellent, tunc illa
consurgeret, tunc autem uellent, quando ad seminandos filios
opus esset, ita ut nullus seminis esset inritus iactus, nullus
fieret concubitus, quem non sequeretur conceptus et partus
ad nutum seruiente carne, ad nutum seruiente libidine: hoc
si dicit, saltem consideret nunc in hominibus non esse quod
dicit. et si non uult concedere uitium esse libidinem, dicat
saltem per illorum hominum inoboedientiam etiam ipsam
uitiatam esse carnis concupiscentiam, ut illa, quae oboedienter
et ordinate moueretur, nunc inoboedienter inordinateque moueatur,
ita ut ipsis quoque pudicis ad nutum non obtemperet
coniugatis, sed et quando non est necessaria moueatur et,
quando necessaria est, aliquando citius, aliquando tardius, eorum
sequatur nutus, sed suos exerat motus. hanc ergo eius
inoboedientiam inoboedientes illi tunc homines receperunt et
in nos propagine transfuderunt. neque enim ad eorum nutum,
sed utique inordinate mouebatur, quando membra prius glorianda,
tunc iam pudenda texerunt.