De Nuptiis et Concupiscentia (2.57)

Iam quod sequitur et adiungit, adtende. \'si
ante peccatum\', inquit, 'per deum creatum est unde homines
nascerentur, per diabolum autem unde parentes commouerentur,
adscribetur sine dubio sanctitas nascentibus et culpa generantibus.
quod quia manifestissime nuptias damnat, amoueto
hunc sensum, precor, de ecclesiarum medio et uere credito
quia per Iesum Christum facta sunt omnia et sine ipso factum
est nihil\'. ita hoc dicit, quasi nos dicamus per diabolum
aliquid substantiae creatum in hominibus. persuasit malum
diabolus tamquam peccatum, non creauit tamquam naturam.
sed plane naturae persuasit, quia homo natura est, et ideo
eam persuadendo uitiauit. qui enim uulnerat, non creat
membra, sed uexat. sed uulnera, quae corporibus infliguntur,
membra faciunt claudicare uel aegre moueri, non eam uirtutem
qua iustus est homo; uulnus autem, quod peccatum uocatur,
ipsam uitam uulnerat, qua recte uiuebatur. hoc autem ualde
tunc maius atque altius diabolus inflixit. quam sunt ista
hominibus nota peccata. unde illo magno primi hominis
peccato natura ibi nostra in deterius commutata non solum
est facta peccatrix, uerum etiam genuit peccatores. et tamen
ipse languor, quo bene uiuendi uirtus periit, non est utique
natura, sed uitium, sicut certe mala in corpore ualitudo non
est ulla substantia uel natura, sed uitium, et licet non semper, [*] [*]
tamen plerumque malae ualitudines parentum ingenerantur
quodam modo et adparent in corporibus filiorum.