De Nuptiis et Concupiscentia (2.54)

Absit ergo, ut dicamus, quod nos dicere iste
confingit. ista coniugia, quae nunc aguntur, a diabolo inuenta
prorsus ipsae sunt nuptiae, quas ab initio deus instituit. hoc
enim bonum suum ad hominum generationem institutum etiam
damnatis hominibus non detraxit, quibus non detraxit etiam
sensus carnis et membra, procul dubio munera sua, quamuis
iam debita damnatione moritura. istae, inquam, sunt nuptiae,
de quibus dictum est — excepto, quod hic figuratum est,
magno illo Christi et ecclesiae sacramento —: propterea
relinquet homo patrem et matrem et adhaerebit uxori
suae, et erunt duo in carne una. hoc enim ante peccatum
dictum est et, si nemo peccasset, sine pudenda libidine posset
fieri. et nunc quamuis sine illa non fiat in corpore mortis
huius, ipsum est tamen quod non cessat fieri, ut adhaereat [*]homo uxori suae et sint duo in carne una. quamobrem etsi
dicitur nunc alias esse nuptias, alias uero, si nemo peccasset,
esse potuisse, non secundum earum naturam, sed secundum
quandam in deterius mutatam dicitur qualitatem. sicut alius
dicitur, quamuis idem ipse sit homo, qui mutauerit uitam
siue in melius siue in deterius — aliud est enim iustus, aliud
peccator, quamuis idem ipse sit homo — sic aliae nuptiae
sine pudenda libidine, aliae cum pudenda libidine, cum tamen
secundum constitutionem suam, qua legitime coniungitur
mulier uiro et fides carnalis debiti ab adulteriorum peccato [*]seruatur inmunis et hoc more legitimo filii seminantur, eaedem
ipsae sunt nuptiae, quas deus instituit, quamuis diabolus non
ipsas, sed homines, ex quibus nuptiae fiunt, antiqua peccati [*] [*]
persuasione sauciauerit inoboedientiae persuadendo peccatum,
cui per diuinum iudicium inoboedientia membrorum reciproca
redderetur, in qua coniugati. quamuis erubuerint nuditatem
suam, nuptiarum tamen a deo institutam non omnimodo
potuerunt amittere bonitatem.