De Nuptiis et Concupiscentia (2.45)

Ad omnia ista huic respondet apostolus, qui neque uoluntatem
arguit paruuli, quae propria in illo nondum est ad peccandum,
neque nuptias, in quantum nuptiae sunt, quae habent
a deo non solum institutionem, uerum etiam benedictionem,
neque parentes, in quantum parentes sunt inuicem licite atque
legitime ad procreandos filios coniugati, sed per unum,
inquit, hominem peccatum in hunc mundum intrauit [*]

et per peccatum mors, et ita in omnes homines pertransiit,
in quo omnes peccauerunt. quod isti si catholicis
auribus mentibusque perciperent, aduersus fidem gratiamque
Christi rebelles animos non haberent neque conarentur inaniter
ad suum proprium et haereticum sensum haec apostolica uerba
tam dilucida et tam manifesta conuertere, adserentes hoc ideo
dictum esse, quod Adam peccauerit primum, in quo de cetero
quisquis peccare uoluit, peccandi inuenit exemplum, ut peccatum
scilicet non generatione ab illo uno in omnes homines,
sed illius unius imitatione transiret, cum profecto, si apostolus
imitationem hic intellegi uoluisset, non per unum hominem,
sed per diabolum potius in hunc mundum peccatum intrasse
et per omnes homines pertransisse dixisset. de diabolo quippe
\'scriptum est: imitantur autem eum, qui sunt ex parte
ipsius. sed ideo per unum hominem dixit, a quo generatio
. utique hominum coepit, ut per generationem doceret isse per
omnes originale peccatum.