De Nuptiis et Concupiscentia (1.37)

Haec itaque remissio peccatorum quamdiu non
fit in prole, sic ibi est lex ista peccati, ut etiam in peccatum
inputetur, id est, ut etiam reatus eius cum illa sit, quae
teneat aeterni supplicii debitorem. hoc enim traicit parens in
prolem carnalem, quod et ipse carnaliter natus, non quod
spiritaliter est renatus, quia id ipsum, quod carnaliter natus
est, quamuis reatu soluto non inpediat fructum eius, tamen
tamquam in semine oliuae latet, etiamsi propter remissionem
peccatorum nihil oleo nocet, ei scilicet uitae, qua secundum
Christum, qui est appellatus ab oleo, id est a chrismate, iustus
ex fide uiuit. hoc autem quod in parente regenerato tamquam
in oleae semine sine ullo reatu, quia remissum est,
tegitur, profecto in prole nondum regenerata uelut in oleastro
cum reatu habetur, donec etiam illic eadem gratia remittatur.
ex quo enim Adam ex olea tali, in qua nec semen erat eius [*]
modi, unde amaritudo nasceretur oleastri, in oleastrum peccando
conuersus est, quia tam magnum peccatum fuit, ubi magna
fieret in deterius mutatio naturae, totum genus humanum
fecit oleastrum, ita ut — quemadmodum nunc in ipsis uidemus [*] [*]
arboribus — si quid inde in oleam gratia diuina conuertit,
ibi uitium primae natiuitatis, quod erat originale peccatum de
carnali concupiscentia traductum et adtractum, remittatur,
tegatur, non inputetur, unde tamen oleaster nascatur, nisi et
ipse in oleam eadem gratia renascatur.