De Nuptiis et Concupiscentia (1.29)

In eis ergo, qui regenerantur in Christo cum
remissionem accipiunt prorsus omnium peccatorum, utique
necesse est ut reatus etiam huius licet adhuc manentis concupiscentiae
remittatur, ut in peccatum, sicut dixi, non inputetur.
nam sicut eorum peccatorum, quae manere non
possunt, quoniam cum fiunt praetereunt, reatus tamen manet
et, nisi remittatur, in aeternum manebit, sic illius, quando
remittitur, reatus aufertur. hoc est enim non habere peccatum,
, reum non esse peccati. nam si quisquam uerbi gratia fecerit
adulterium, etiamsi numquam deinceps faciat, reus est adulterii,
donec reatus ipsius indulgentia remittatur. habet ergo peccatum,
quamuis illud quod admisit iam non sit, quia cum tempore
quo factum est praeteriit. nam si a peccando desistere hoc
esset non habere peccata, sufficeret, ut hoc nos moneret [*] [*] [*] [*]
scriptura: fili, peccasti, non adicias iterum; non autem
sufficit, sed addidit: et de pristinis deprecare, ut tibi
remittantur. manent ergo, nisi remittantur. sed quomodo
manent, si praeterita sunt, nisi quia praeterierunt actu, manent
reatu? sic itaque fieri e contrario potest, ut etiam illud maneat
actu, praetereat reatu.