De Nuptiis et Concupiscentia (1.28)

Si autem quaeritur, quomodo ista concupiscentia
carnis maneat in regenerato, in quo uniuersorum facta est
remissio peccatorum, quandoquidem per ipsam seminatur et
cum ipsa carnalis gignitur proles parentis etiam baptizati aut
certe, si in parente baptizato potest esse et peccatum non
esse, cur eadem ipsa in prole peccatum sit: ad haec respondetur
dimitti concupiscentiam carnis in baptismo, non ut non
sit, sed ut in peccatum non inputetur. quamuis autem reatu
suo iam soluto manet tamen, donec sanetur omnis infirmitas
nostra proficiente renouatione interioris hominis de die in
diem cum exterior induerit incorruptionem; non enim substantialiter
manet, sicut aliquod corpus aut spiritus, sed
affectio est quaedam malae qualitatis, sicut languor. non ergo
aliquid remanet, quod non remittatur, cum fit, sicut scriptum [*] [*]
est: propitius dominus omnibus iniquitatibus nostris,
sed, donec fiat et quod sequitur: qui sanat omnes languores
tuos, qui redimit de corruptione uitam tuam,
manet in corpore mortis huius carnalis concupiscentia, cuius
uitiosis desideriis ad inlicita perpetranda non oboedire praecipimur,
ne regnet peccatum in nostro mortali corpore. quae
tamen concupiscentia cotidie minuitur in proficientibus . et
continentibus accedente etiam senectute multo maxime. qui
uero ei nequiter seruiunt, tantas in eis uires accipit, ut
plerumque iam aetate deficientibus membris eisdemque partibus
corporis ad illud opus admoueri minus ualentibus turpius
et procacius insanire non desinat.