De Nuptiis et Concupiscentia (1.27)

Quapropter natos non ex bono, quo bonae
sunt nuptiae, sed ex malo concupiscentiae, quo bene quidem
utuntur nuptiae, de quo tamen erubescunt et nuptiae, reos
diabolus paruulos tenet, quia, cum sint ipsae honorabiles in
omnibus ad eas proprie pertinentibus bonis, etiamsi torum
habeant inmaculatum non solum a fornicationibus et adulteriis,
quae sunt flagitia damnabilia, uerum etiam ab illis excessibus
concumbendi, qui non fiunt causa prolis uoluntate dominante,
sed causa uoluptatis uincente libidine, quae sunt in coniugibus
peccata uenialia, tamen, cum uentum fuerit ad opus generandi,
ipse ille licitus honestusque concubitus non potest esse sine
ardore libidinis, ut peragi possit quod rationis est, non libidinis.
qui certe ardor, siue sequatur siue praeueniat uoluntatem,
non tamen nisi ipse quodam quasi suo imperio mouet
membra, quae moueri uoluntate non possunt, atque ita se
indicat non imperantis famulum, sed inoboedientis supplicium [*] [*]
uoluntatis nec libero arbitrio, sed inlecebroso aliquo stimulo
commouendum et ideo pudendum. ex hac carnis concupiscentia,
quae licet in regeneratis iam non deputetur in peccatum,
tamen naturae non accidit nisi de peccato, ex hac, inquam,
concupiscentia carnis tamquam filia peccati et, quando illi ad
turpia consentitur, etiam peccatorum matre multorum quaecumque
nascitur proles originali est obligata peccato, nisi in
illo renascatur, quem sine ista concupiscentia uirgo concepit,
propterea, quando nasci est in carne dignatus, sine peccato
solus est natus.