De Nuptiis et Concupiscentia (1.23)

Iam nunc si quodam modo interrogemus bona
illa nuptialia, unde ab eis potuerit peccatum in paruulos
propagari, respondebit nobis operatio propagandae prolis: ego
in paradiso magis felix essem, si peccatum non fuisset admissum.
ad me namque pertinet illa benedictio dei: crescite
et multiplicamini. ad ho; opus bonum diuersi sexus diuersa
membra sunt condita, quae quidem ante peccatum iam erant,
sed pudenda non erant. respondebit pudicitiae fides: si peccatum
non fuisset, quid me in paradiso securius esse potuisset, ubi
nec stimularet mea nec alterius me libido temptaret? respondebit
etiam conubii sacramentum: de me ante peccatum dictum
est in paradiso: relinquet homo patrem et matrem et
adhaerebit uxori suae, et erunt duo in carne una, quod
magnum sacramentum dicit apostolus in Christo et in
ecclesia. quod ergo est in Christo et in ecclesia magnum,
hoc in singulis quibusque uiris atque uxoribus minimum, sed
tamen coniunctionis inseparabilis sacramentum. quid horum
est in nuptiis, unde peccati uinculum transiret in posteros?
nempe nihil; et certe his tribus bonis perfecte se haberet
bonitas nuptiarum, quibus bonis etiam nunc bonae sunt nuptiae. [*] [*]