De Nuptiis et Concupiscentia (1.22)

Non enim fides dubitat christiana, quam noui
haeretici obpugnare coeperunt, et eos, qui lauacro regenerationis
abluuntur, redimi de diaboli potestate et eos, qui
nondum tali regeneratione redempti sunt, etiam paruulos filios
redemptorum sub eiusdem diaboli esse potestate captiuos,
nisi et ipsi eadem Christi gratia redimantur. ad omnes namque
pertinere non dubitamus aetates illud de quo apostolus loquitur
beneficium dei: qui eruit nos de potestate tenebrarum
et transtulit in regnum filii caritatis suae. ab hac
igitur potestate tenebrarum, quarum est diabolus princeps,
id est a potestate diaboli et angelorum eius, quisquis erui
cum baptizantur negauerit paruulos, ipsorum ecclesiae sacramentorum
ueritate conuincitur, quae nulla haeretica nouitas
in ecclesia Christi auferre uel mutare permittitur regente
atque adiuuante capite totum corpus suum, pusillos cum
magnis. in ueritate itaque, non in falsitate potestas diabolica
exorcizatur in paruulis, eique\' renuntiant, quia per sua non
possunt, per corda et ora gestantium, ut eruti a potestate
tenebrarum in regnum sui domini transferantur. quid ergo in
eis est, per quod in potestate diaboli teneantur, donec eruantur
inde per sacramentum baptismatis Christi? quid est nisi
peccatum? non enim aliud inuenit diabolus, unde posset [*] [*]
humanam suo iuri mancipare naturam, quam bonam bonus
auctor instituit. nullum autem peccatum paruuli in sua uita
proprium commiserunt. remanet igitur originale peccatum,
per quod sub diaboli potestate captiui sunt, nisi inde lauacro
regenerationis et Christi sanguine redimantur et transeant in
regnum redemptoris sui frustrata potestate captiuatoris sui
et data potestate, qua fiant ex filiis huius saeculi filii dei.