De Nuptiis et Concupiscentia (1.18)

Quia igitur nuptiae tales esse non possunt, quales
primorum hominum, si peccatum non praecessisset, esse potuerunt,
sint tales, quales sanctorum patrum fuerunt, ut pudenda
carnis concupiscentia, quae in paradiso nec ante peccatum
fuit nec post peccatum esse permissa est, quia necesse
est in corpore mortis huius ut sit, non ei seruiatur, sed ipsa
potius nonnisi ad propagandam prolem seruire cogatur. aut
quia hoc tempus, quod iam esse diximus, continendi ab amplexu
non habet huius officii necessitatem adiacente undique
in omnibus gentibus tanta fertilitate gignendorum spiritaliter
filiorum, illud potius excellentis continentiae bonum qui
potest capere, capiat; qui uero id capere non potest,
et si acceperit uxorem, non peccat, et femina, si se [*] [*]
non continet, nubat. bonum est enim homini mulierem
non tangere. uerum quia non omnes capiunt
uerbum hoc, sed quibus datum est, restat, ut propter
fornicationes unusquisque suam uxorem habeat
et unaquaeque uirum suum habeat ac sic infirmitas
incontinentiae, ne cadat in ruinam flagitiorum, excipiatur honestate
nuptiarum. quod enim ait apostolus de feminis: uolo
igitur iuniores nubere, hoc et de maribus dici potest:
uolo iuniores uxores ducere, ut ad utrumque sexum pertineat
filios procreare, patres et matres familias esse, nullam
occasionem dare aduersario maledicti gratia\'.