De Nuptiis et Concupiscentia (1.16)

Verum in coniugatis ut haec optanda atque
laudanda, sic alia toleranda sunt, ne in damnabilia flagitia,
id est in fornicationes uel adulteria conruatur. propter quod
uitandum malum etiam illi concubitus coniugum, qui non
fiunt causa generandi, sed uictrici concupiscentiae seruiunt, in
quibus iubentur non fraudare inuicem, ne temptet eos satanas
propter intemperantiam suam, non quidem secundum imperium
praecipiuntur, tamen secundum ueniam conceduntur.
sic enim scriptum est: uxori uir debitum reddat,
similiter autem et uxor uiro. mulier sui corporis
potestatem non habet, sed uir; similiter autem et
uir sui corporis potestatem non habet, sed mulier.
nolite inuicem fraudare nisi ex consensu ad [*] [*]
tempus, ut uacetis orationi et iterum ad ipsum
estote, ne uos temptet satanas propter intemperantiam
uestram. hoc autem dico secundum ueniam,
non secundum imperium. ubi ergo uenia danda
est, aliquid esse culpae nulla ratione negabitur. cum igitur
culpabilis non sit generandi intentione concubitus, qui proprie
nuptiis inputandus est, quid secundum ueniam concedit apostolus,
nisi quod coniuges, dum se non continent, debitum ab
alterutro carnis exposcunt non uoluntate propaginis, sed [*]dinis uoluptate? quae tamen uoluptas non propter nuptias
cadit in culpam, sed propter nuptias accipit ueniam. quocirca
etiam hinc sunt laudabiles nuptiae, quia et illud, quod non
pertinet ad se, ignosci faciunt propter se. neque enim etiam
iste concubitus, quo seruitur concupiscentiae, sic agitur, ut
inpediatur fetus, quem postulant nuptiae.