De Ordine (1.6)

Sed nocte quadam, cum euigilassem de more mecumque
ipse tacitus agitarem, quae in mentem nescio unde ueniebant
— nam id mihi amore inueniendi ueri iam in consuetudinem uerterat,
ut aut primam, si tales curae inerant, aut certe ultimam, dimidiam
tamen fere noctis partem peruigil quodcumque cogitarem, nec me [*]
patiebar adulescentium lucubrationibus a mo ipso auocari, quia et
illi per totum diem tantum agebant, ut nimium mihi uideretur, si
aliquid etiam noctium in studiorum laborem usurparent, et id a
me ipsi quoque praeceptum habebant, ut aliquid et praeter codices
secum agerent et sese habitare consuefacerent animum — ergo,
ut dixi, uigilabam, cum ecce aquae sonus pone balneas, quae praeterfha-bilt,
eduxit me in aures et animaduersus est solito adtentius.
mirum admodum mihi uidebatur, quod nunc clarius nunc pressius
eadem aqua strepebat silicibus inruens. coepi a me quaerere,
quaenam causa esset. fateor, nihil occurrebat, cum Licentius lecto
suo inportunos percusso iuxta ligno sorices terruit seseque uigilantem
hoc modo indicauit. cui ego: Animaduertis, inquam, Licenti
— nam uideo tibi Musam tuam lumen ad lucubrandum accendisse
— quomodo canalis iste inconstanter sonet ? — Iam, inquit, mihi
hoc non est nouum. nam desiderio serenitatis cum expergefactus
aliquando aurem admouissem, ne imber ingrueret, hoc agebat aqua
ista, quod nunc. — Approbauit Trygetius. nam et ipse in eodem
conclaui lecto suo cubans uigilabat nobis nescientibus — erant enim
tenebrae — quod in Italia etiam pecuniosis prope necesse est.