De Ordine (1.3)

Cuius erroris maxima causa est, quod homo sibi ipse est
incognitus. qui tamen ut se noscat, magna opus habet consuetudine [*]

recedendi a sensibus et animum in se ipsum colligendi atque in se
ipso retinendi. quod hi tantum adsecuntur, qui plagas quasdam opinionum,
quas uitae cotidianae cursus infligit, aut solitudine inurunt
aut liberalibus medicant disciplinis.

Ita enim sibi animus redditus, quae sit pulchritudo uniuersitatis,
intellegit, quae profecto ab uno cognominata est idcircoque
illam uidere non licet animae, quae in multa procedit sectaturque
auiditate pauperiem, quam nescit sola segregatione multitudinis
posse uitari. multitudinem autem non hominum dico sed omnium,
quae sensus attingit. nec mirere, quod eo egestatem patitur magis,
quo magis appetit plura conplecti. ut enim in circulo quantumuis
amplo unum est medium, quo cuncta conuergunt, quod xsvvoov
geometrae uocant, et quamuis totius ambitus partes innumerabiliter
secari queant, nihil tamen est praeter illud unum, quo cetera pariliter
dimetiantur et quod omnibus quasi quodam aequalitatis iure
dominetur, hinc uero in quamlibet partem si egredi uelis, eo amittuntur
omnia, quo in plurima pergitur, sic animus a se ipse fusus
inmensitate quadam diuerberatur et uera mendicitate conteritur,
cum eum natura sua cogit ubique unum quaerere et multitudo inuenire
non sinit.