De Ordine (1.27)

Deinde postridie bene mane alacres ad solitum locum
conuenimus in eoque consedimus. et ego attentis in me ambobus:
Hic esto, inquam, Licenti, quantum potes, et tu quidem, Trygeti;
nec enim parua res agitur: de ordine quaerimus. quid ego nunc quasi
in schola illa, unde me quoquo modo euasisse gaudeo, constitutus
copiose atque ordinate nobis ordinem laudem ? accipite, si uultis —
immo facite ut uelitis — quo neque quicquam de huius laude breuius
neque, ut mihi uidetur, uerius dici potest. ordo est, quem si tenuerimus
in uita, perducet ad deum, et quem nisi tenuerimus in uita, non
perueniemus ad deum. peruenturos autem nos iam, nisi me animus
de nobis fallit, praesumimus et speramus. diligentissime igitur
inter nos ista quaestio uersari debet atque dissolui. uellem adessent
ceteri, qui nobiscum his negotiis solent interesse; uellem, si fieri potest,
non istos tantum, sed omnes saltem familiares nostros, quorum
semper admiror ingenium, nunc mecum habere quam uos estis intentos,
aut certe ipsum tantum Zenobium, quem de hac re tanta
molientem numquam pro eius magnitudine otiosus accepi. sed
quia id non euenit, legent litteras nostras, quoniam instituimus iam
de istis rebus uerba non perdere resque ipsas a memoria fugaces scriptorum
quasi uinculo, quo reducantur, innectere. et sic fortasse ordo
ipse poscebat, qui eorum procurauit absentiam. nam et uos profecto
in rem tantam, quia solis perferenda inponitur nobis, erectiore
animo insurgitis et cum illi legerint, qui nobis maxima cura sunt, si
quid eos mouerit ad contradicendum, alias nobis disputationes disputatio
ista procreabit seque ipsa successio sermonum in ordinem
inseret disciplinae. sed nunc, ut promiseram, Licentio, quantum
res patitur, aduersabor, qui totam causam iam paene confecit, si
possit eam defensionis muro stabiliter firmeque uallare. [*]