De Ordine (1.1)

Ordinem rerum, Zenobi, cum sequi ac tenere cuique proprium
tum uero uniuersitatis, quo cohercetur hic mundus et regitur,
uel uidere uel pandere difficillimum hominibus atque rarissimum
est. hue accedit, quod, etiamsi quis haec possit, non illud quoque
ualet efficere, ut dignum auditorem tam diuinis obscurisque rebus
uel uitae merito uel habitu quodam eruditionis inueniat. nec tamen
quicquam est. quod magis auide expetant quaeque optima ingenia
magisque audire ac discere studeant, qui scopulos uitae huius et procellas
uelut erecto, quantum licet, capite inspiciunt, quam quomodo
fiat, ut ei deus humana curet et tanta in humanis rebus peruersitas
usque quaque diffusa sit, ut non diuinae sed ne seruili quidem cui
procurationi, si ei tanta potestas daretur, tribuenda esse uideatur.
quam ob rem illud quasi necessarium his, quibus talia c-urae sunt,
credendum dimittitur, aut diuinam prouidentiam non usque in haec
ultima et ima pertendi aut certe mala omnia dei uoluntate committi,
utrumque impium, sed magis posterius. quamquam enim desertum
deo quicquam credere cum imperitissimum tum etiam periculosissimum
animo sit, tamen in ipsis hominibus nemo quemquam [*]
non potuisse aliquid criminatus est. neglegentiae uero uituperatio
multo est quam malitiae crudelitatisque purgatior. itaque uelut conpellitur
ratio tenere non inmemor pietatis aut ista terrena non posse
a diuinis amministrari aut neglegi atque contemni potius quam
ita gubernari, ut omnis de deo sit mitis atque inculpanda
conquestio.