De Natura Boni (31-35)

Item quia cuique culpae qualis et quanta poena de-.
beatur. diuini iudicii est, non humani, sic scriptum est:
o altitudo diuitiarum sapientiae et scientae dei!
quam inscrutabilia sunt iudicia eius et inuestigabiles
uiae eius! item quia bonitate dei donantur peccata [*] [*]

Item quia etiam nocentium potestas non est nisi a deo,
sic scriptum est loquente sapientia: per me reges regnant
et tyranni per me tenent terram. dicit et apostolus:
non est enim potestas nisi a deo. digne autem fieri in
libro Iob scriptum est. qui regnare facit, inquit, hominem
hypocritam propter peruersitatem populi. et de populo
Israhel dicit deus: dedi eis regem in ira mea. iniustum
enim non est, ut improbis accipientibus nocendi potestatem [*] [*]

Quia uero et ipsi mali angeli non a deo mali sunt
conditi, sed peccando facti sunt mali, sic Petrus in epistula
sua dicit: si enim deus angelis peccantibus non pe-.
percit, sed carceribus caliginis inferi trudens tradidit
in iudicio puniendos seruari. hinc Petrus ostendit
adhuc eis ultimi iudicii poenam deberi, de qua dominus dicit :
ite in ignem aeternum, qui paratus est diabolo et
angelis eius. quamuis iam poenaliter hunc inferum, hoc
est inferiorem caliginosum aerem tamquam carcerem acceperint,
qui tamen quoniam et caelum dicitur, non illud caelum,
in quo sunt sidera, sed hoc inferius, cuius caligine nubila
conglobantur, et ubi aues uolitant — nam et caelum nubilum
dicitur et uolatilia caeli appellantur — secundum hoc apostolus
Paulus eosdem iniquos angelos, contra quos nobis inuidos
pie uiuendo pugnamus, "spiritalia nequitiae in caelestibus"
nominat. quod ne de illis superioribus caelis [*] [*]

Item quia peccatum uel iniquitas non est appetitio
naturarum malarum, sed desertio meliorum, sic in scripturis
inuenitur scriptum: omnis creatura dei bona est, ac per
hoc et omne lignum, quod in paradiso deus plantauit, utique
bonum est. non ergo malam naturam homo appetiuit, cum
arborem uetitam tetigit, sed id, quod melius erat, deserendo
factum malum ipse commisit. melior quippe creator quam
ulla creatura, quam condidit: cuius imperium non erat deserendum,
ut tangeretur prohibitum quamuis bonum, quoniam
deserto meliore bonum creaturae appetebatur, quod contra
creatoris imperium tangebatur. non itaque deus arborem malam
in paradiso plantauerat, sed ipse erat melior, qui eam tangi
prohibebat.

Ad hoc enim et prohibuerat, ut ostenderet animae
rationalis naturam non in sua potestate, sed deo subditam
esse debere et ordinem suae salutis per oboedientiam custodire,
per inoboedientiam corrumpere. hinc et arborem, quam
tangi uetuit, sic appellauit "dinoscentiae boni et mali,"
quia cum eam contra uetitum tetigisset, experiretur poenam
peccati et eo modo dinosceret, quid interesset inter oboedientiae
bonum et inoboedientiae malum.