De Mendacio (38)

Haec certe omnia disputatio quamuis alternet aliis
asserentibus numquam esse mentiendum et ad hoc diuina
testimonia recitantibus, aliis contradicentibus et inter ipsa
uerba diuinorum testimoniorum mendacio locum quaerentibus,
nemo tamen potest dicere hoc se aut in exemplo aut in uerbo
scripturarum inuenire, ut diligendum uel non odio habendum
ullum mendacium uideatur, sed interdum mentiendo faciendum
esse quod oderis, ut quod amplius detestandum est deuitetur.
sed in hoc errant homines, quod subdunt pretiosa uilioribus.
cum enim concesseris admittendum esse aliquod malum, ne
aliud grauius admittatur, non ex regula ueritatis, sed ex sua
quisque cupiditate atque consuetudine metitur malum et id
putat grauius, quod ipse amplius exhorrescit, non quod amplius
reuera fugiendum est. hoc totum ab amoris peruersitate
gignitur uitium. cum enim duae sint uitae nostrae: una sempiterna,
quae diuinitus promittitur, altera temporalis, in qua
nunc sumus, cum quisque istam temporalem amplius diligere
coeperit quam illam sempiternam, propter hanc, quam diligit.
putat esse omnia facienda nec ulla aestimat grauiora peccata,
quam quae huic uitae faciunt iniuriam et uel ei commoditatis [*]

aliquid inique et inlicite auferunt aut eam penitus inlata
morte adimunt. itaque fures et raptores et contumeliosos et
tortores atque interfectores magis oderunt quam lasciuos, ebriosos,
luxuriosos, si nulli molesti sunt. non enim intellegunt
aut omnino curant, quod isti deo faciant iniuriam non quidem
in illius aliquod incommodum, sed in suam magnam perniciem,
cum dona eius in se corrumpunt, etiam temporalia, atque
ipsis corruptionibus auersantur aeterna, maxime si iam templum
dei esse coeperunt, quod Christianis omnibus apostolus
ita dicit: nescitis quia templum dei estis et spiritus
dei habitat in uobis? quisquis templum dei
corruperit, corrumpet illum deus; templum enim
dei sanctum est, quod estis uos.