De Mendacio (36)

Nam de falso testimonio, quod in decem praeceptis legis
positum est, nullo modo quidem contendi potest dilectionem
ueritatis in corde seruandam et proferendum falsum ad eum,
apud quem dicitur testimonium. cum enim deo tantum dicitur,
tunc tantum in corde ueritas amplectenda est; cum autem
homini dicitur, etiam ore corporis uerum proferendum est, [*] [*]

quia homo non est cordis inspector. sed plane de ipso testimonio
non absurde quaeritur apud quem quisque sit testis.
non enim apud quoscumque loquimur, testes sumus, sed
apud eos, quibus expedit et debetur per nos cognoscere aut
credere ueritatem: sicuti est iudex, ne in iudicando erret; aut
qui docetur doctrina religionis, ne erret in fide aut in ipsa
doctoris auctoritate dubius fluctuet. cum autem ille te interrogat
aut uult ex te aliquid nosse, qui eam rem quaerit,
quae non ad eum pertineat, aut quam ei nosse non expedit,
non testem, sed proditorem requirit. itaque si ei mentiaris, a
falso fortasse testimonio alienus eris, sed a mendacio profecto
non eris.

Saluo igitur eo, quod falsum testimonium dicere
numquam licet, quaeritur, utrum liceat aliquando mentiri.
aut si falsum testimonium est omne mendacium, uidendum
est, utrum admittat conpensationem, ut dicatur uitandi maioris
peccati gratia. sicut illud, quod scriptum est: honora
patrem et matrem, rapiente officio potiore contemnitur:
unde ultimum sepulturae honorem patri prohibetur exsoluere,
qui ab ipso domino ad regnum dei adnuntiandum uocatur.