De Mendacio (26)

De qua re patebit aliquis considerationi locus, si prius
diuinas auctoritates, quae mendacium prohibent, diligenter
discutiamus. si enim ipsae nullum dant locum, frustra quaerimus
qua exeamus; tenendum est enim omni modo praeceptum
dei et uoluntas dei in his, quae tenendo praeceptum eius passi
fuerimus, aequo animo sequenda; si autem relaxatur aliquis
exitus, non est in tali causa recusandum mendacium. propterea
diuinae scripturae non solum praecepta dei continent, sed etiam
uitam moresque iustorum, ut, si forte occultum est, quemadmodum
accipiendum sit quod praecipitur, in factis iustorum
intellegatur. exceptis itaque his factis, quae potest quisque ad
allegoricam significationem referre, quamuis gesta esse nemo
ambigat — sicuti sunt fere omnia in libris ueteris testamenti;
quis enim ibi aliquid audeat adfirmare non pertinere ad figuratam
praenuntiationem ? quippe cum apostolus etiam filios [*] [*]

Abrahae, quos utique naturali ordine propagandi populi editos esse
atque uixisse facillime dicitur (non enim monstra et prodigia
nata sunt, ut ad significationem aliquam ducant animum) duo
tamen testamenta significare asserat et beneficium illud mirabile,
quod deus populo Israhel praestitit ad eruendos eos de
seruitute, qua in Aegypto premebantur, poenamque uindictae,
cum in itinere peccassent, in figura contigisse dicat, quae
facta inuenies, quibus istam regulam deroges et adfirmare
praesumas ad figuram aliquam non esse redigenda? — his
ergo exceptis ea, quae in nouo testamento a sanctis facta sunt,
ubi morum imitandorum euidentissima commendatio est, ualeant
ad exempla intellegendarum scripturarum, quae in praeceptis
digesta sunt.