De Gestis Pelagii (65)

Nunc similiter recapitulando illa paulo attentius uideamus,
quae illum contraria reprobare et anathematizare dixerunt. in
hoc enim potius tota haeresis ista consistit. exceptis ergo
illis, quae in adulatione nescio cuius uiduae in libris suis
posuisse dictus est, quae ille neque in libris suis esse neque [*] [*]

talia umquam se dixisse respondit et eos qui talia saperent,
non tamquam haereticos, sed tamquam stultos anathematizauit,
haec sunt, quibus haeresis illius dumeta cotidie
pullulare, immo iam siluescere dolebamus: \'Adam mortalem
factum, qui siue peccaret siue non peccaret, moriturus esset.
quod peccatum Adae ipsum solum laeserit et non genus
humanum. quod lex sic mittat ad regnum quemadmodum et
euangelium. quod infantes nuper nati in illo statu sint, in
quo Adam fuit ante praeuaricationem. quod neque per
mortem uel praeuaricationem Adae omne genus hominum moriatur
neque per resurrectionem Christi omne genus hominum
resurgat. quod infantes, etsi non baptizentur, habeant uitam
aeternam. quod diuites baptizati, nisi omnibus abrenuntient,
si quid boni uisi fuerint facere, non eis reputetur neque
regnum dei posse habere. quod gratia dei et adiutorium
non ad singulos actus detur, sed in libero arbitrio sit et in
lege atque doctrina. quod dei gratia secundum merita nostra
detur et propterea et ipsa gratia in hominis sit posita uoluntate,
siue dignus fiat siue indignus. quod filii dei non possunt
uocari, nisi omnino absque peccato fuerint effecti. quod obliuio
et ignorantia non subiacet peccato, quoniam non eueniant
secundum uoluntatem, sed secundum necessitatem. quod non
sit liberum arbitrium, si indigeat auxilio dei, quoniam propriam
uoluntatem habeat unusquisque aut facere aliquid aut non
facere. quod uictoria nostra ex dei non sit adiutorio, sed ex
libero arbitrio. quod ex illo, quod ait Petrus diuinae nos
esse consortes naturae, consequens sit, ut ita possit esse [*] [*]
anima sine peccato quemadmodum deus\\ hoc enim in undecimo
capitulo libri non quidem habentis auctoris sui titulum,
sed qui perhibetur esse Caelestii his uerbis positum ipse legi:
\'quomodo quispiam\', inquit, \'illius rei consortium suscipit, a
cuius statu et uirtute esse extraneus definitur\'? ideo fratres,
qui haec obiecerunt, sic eum intellexerunt, tamquam eiusdem
naturae animam et deum et partem dei dixerit animam; sic
enim acceperunt, quod eiusdem status atque uirtutis eam esse
cum deo senserit. in extremo autem obiectorum positum est:
\'quod paenitentibus uenia non detur secundum gratiam et
misericordiam dei, sed secundum meritum et laborem eorum,
qui per paenitentiam digni fuerint misericordia\'. haec omnia et
si quae argumentationes ad ea confirmanda interpositae sunt
sua negantem et anathematizantem Pelagium iudices approbauerunt
et ideo pronuntiauerunt eum contraria ecclesiasticae
fidei reprobando et anathematizando damnasse. ac per hoc
quomodolibet ea . Caelestius posuerit aut non posuerit uel
Pelagius senserit aut non senserit, tanta mala tam nouae
huius haeresis illo ecclesiastico iudicio damnata gaudeamus et
deo gratias agamus laudesque dicamus.