De Fide et Operibus (7)

Nos uero ad sanam doctrinam pertinere arbitramur
ex utrisque testimoniis uitam sententiamque moderari, ut et
canes in ecclesia propter pacem ecclesiae toleremus et canibus
sanctum, ubi est pax ecclesiae tuta, non demus. cum ergo
siue per neglegentiam praepositorum siue per aliquam excusabilem
necessitatem siue per occultas obreptiones inuenimus
in ecclesia malos, quos ecclesiastica disciplina corrigere aut
cohercere non possumus, tunc, ne ascendat in cor nostrum
inpia et perniciosa praesumptio, qua existimemus nos ab his
esse separandos, ut peccatis eorum non inquinemur atque ita
post nos trahere conemur ueluti mundos sanctosque discipulos,
ab unitatis conpage quasi a malorum consortio segregatos,
ueniant in mentem illae. de scripturis similitudines et diuina
oracula uel certissima exempla, quibus demonstratum et praenuntiatum
est malos in ecclesia permixtos bonis usque in [*]
finem saeculi tempusque iudicii futuros et nihil bonis in
unitate ac participatione sacramentorum qui eorum factis non
consenserint obfuturos. cum uero eis, per quos ecclesia regitur,
adest salua pace ecclesiae potestas disciplinae aduersus inprobos
aut nefarios exercendae, tunc rursus, ne socordia segnitiaque
dormiamus, aliis aculeis praeceptorum, quae ad seueritatem
cohercitionis pertinent, excitandi sumus, ut gressus
nostros in uia domini ex utrisque testimoniis illo duce atque
tutore dirigentes nec patientiae nomine torpescamus nec obtentu
diligentiae saeuiamus.