De Cura pro Mortuis Gerenda ad Paulinum Episcopum (5-6)

Nec ideo tamen contemnenda et abicienda sunt
corpora defunctorum maximeque iustorum atque fidelium,
quibus tamquam organis et uasis ad omnia bona opera sancte
usus est spiritus. si enim paterna uestis et anulus ac si quid
huius modi tanto carius est posteris, quanto erga parentes
maior affectus, nullo modo ipsa spernenda sunt corpora, quae
utique multo familiarius atque coniunctius quam quaelibet
indumenta gestamus. haec enim non ad ornamentum uel
adiutorium, quod adhibetur extrinsecus, sed ad ipsam naturam
hominis pertinent. unde et antiquorum iustorum funera [*] [*] [*]
officiosa pietate curata sunt et exequiae celebratae et sepultura
prouisa, ipsique, cum uiuerent, de sepeliendis uel etiam
transferendis suis corporibus filiis mandauerunt. et Tobis
sepeliendo mortuos deum promeruisse teste angelo commendatur.
ipse quoque dominus die tertio resurrecturus religiosae
mulieris bonum opus praedicat praedicandumque commendat.
quod unguentum pretiosum super membra eius effuderit atque
hoc ad eum sepeliendum fecerit. et laudabiliter commemorantur
in euangelio qui corpus eius de cruce acceptum diligenter
atque honorifice tegendum sepeliendumque curarunt.
uerum istae auctoritates non hoc admonent, quod insit ullus
cadaueribus sensus, sed ad dei prouidentiam, cui placent etiam
talia pietatis officia, corpora quoque mortuorum pertinere
significant propter fidem resurrectionis astruendam. ubi et illud
salubriter discitur, quanta possit esse remuneratio pro elemosynis,
quas uiuentibus et sentientibus exhibemus, si neque
hoc apud deum perit, quod exanimis hominum membris
officii diligentiaeque persoluitur. sunt quidem et alia, quae
sancti patriarchae de corporibus suis uel condendis uel [*] [*]
transferendis prophetico spiritu dicta intellegi uoluerunt; non autem
hic locus est, ut ea pertractemus, cum sufficiant ista quae
diximus. sed si ea quae sustentandis uiuentibus sunt necessaria,
sicut uictus et amictus, quamuis cum graui afflictione
desint, non frangunt in bonis perferendi tolerandique uirtutem
nec eradicant ex animo pietatem, sed exercitatam faciunt fecundiorem:
quanto magis, cum desunt ea, quae curandis funeribus
condendisque corporibus defunctorum adhiberi solent,
non efficiunt miseros in occultis piorum sedibus iam quietos!
ac per hoc, quando ista cadaueribus Christianorum in
illa magnae urbis uel etiam aliorum oppidorum uastatione
defuerunt, nec uiuorum culpa est, qui non potuerunt ista
praebere, nec poena mortuorum, qui non possunt ista sentire\\
haec est mea de sepulturae causa atque ratione sententia.
quam propterea ex alio libro meo in istum transtuli,
quia facilius hoc a me recenseri potuit, quam\' id ipsum alio
modo eloquendum fuit.

Quod si uerum est, profecto etiam prouisus sepeliendis
corporibus apud memorias sanctorum locus bonae
affectionis humanae est erga funera suorum, quoniam, si nonnulla
religio est, ut sepeliantur, non potest nulla esse, [*]
quando ubi sepeliantur adtenditur. sed cum talia uiuorum
solacia requiruntur, quibus eorum pius in suos animus adpareat,
non uideo quae sunt adiumenta mortuorum nisi ad
hoc, ut, dum recolunt, ubi sint posita eorum quos diligunt
corpora, eisdem sanctis illos tamquam patronis susceptos
apud dominum adiuuandos orando commendent. quod quidem
facere possent, etiamsi talibus locis eos humare non
possent. sed non ob aliud uel \'memoriae\' uel (monumenta
dicuntur ea quae insignite fiunt sepulcra mortuorum, nisi
quia eos, qui uiuentium oculis morte subtracti sunt, ne obliuione
etiam cordibus subtrahantur, in memoriam reuocant
et admonendo faciunt cogitari. nam et (memoriae) nomen id
apertissime ostendit et (monumentum) eo quod moneat mentem,
id est admoneat, nuncupatur. propter quod et Graeci
μvημεῑοuocant, quod nos memoriam seu monumentum
appellamus, quoniam lingua eorum memoria ipsa, qua meminimus,
μvήμη dicitur. cum itaque recolit animus, ubi sepultum
sit carissimi corpus, et occurrit locus nomine martyris
uenerabilis, eidem martyri animam dilectam commendat
recordantis et precantis affectus. qui cum defunctis a fidelibus
carissimis exhibetur, eum prodesse non dubium est his, qui [*]
cum in corpore uiuerent, talia sibi post hanc uitam prodesse
meruerunt. uerum et si aliqua necessitas uel humari corpora
uel in talibus locis humari nulla data facultate permittat, non
sunt praetermittendae supplicationes pro spiritibus mortuorum,
quas faciendas pro omnibus in christiana et catholica societate
defunctis etiam tacitis nominibus eorum sub generali
commemoratione suscepit ecclesia, ut quibus ad ista desunt
parentes aut filii aut quicumque cognati uel amici, ab una
eis exhibeantur pia matre communi. si autem deessent istae
supplicationes, quae fiunt recta fide ac pietate pro mortuis,
puto, quod nihil prodesset spiritibus eorum, quamlibet locis
sanctis exanima corpora ponerentur.