De Cura pro Mortuis Gerenda ad Paulinum Episcopum (1-2)

Diu sanctitati tuae, coepiscope uenerande Pauline,
rescriptorum debitor fui, ex quo mihi scripsisti per homines
filiae nostrae religiosissimae Florae, quaerens a me, utrum
prosit cuique post mortem, quod corpus eius apud sancti
alicuius memoriam sepelitur. hoc enim abs te uidua memorata
petiuerat pro defuncto in eis partibus suo filio et rescripseras
consolans eam: idque etiam nuntians de cadauere fidelis iuuenis
Cynegii, quod materno et pio affectu desiderauit, esse
conpletum, ut scilicet in beatissimi Felicis confessoris basilica
poneretur. qua occasione factum est, ut per eosdem perlatores
litterarum tuarum etiam mihi scriberes, ingerens huiusce [*]
modi quaestionem, atque ut responderem quid inde mihi
uideretur, exposcens nec tacens ipse quid sentias. nam dicis
uideri tibi non esse inanes motus animorum religiosorum
atque fidelium pro suis ista curantium. adiungis etiam uacare
non posse, quod uniuersa pro defunctis ecclesia supplicare
consueuit, ut hinc et illud conici possit, homini prodesse
post mortem, si fide suorum humando eius corpori talis
prouideatur locus, in quo appareat opitulatio etiam isto modo
quaesita sanctorum.

Sed cum haec ita sint, quomodo huic opinioni contrarium
non sit quod dicit apostolus: omnes enim astabimus ante
tribunal Christi, ut ferat unusquisque secundum ea
quae per corpus gessit, siue bonum siue malum, non
te satis uidere significas. haec quippe apostolica sententia
ante mortem admonet fieri quod possit prodesse post mortem.
non tunc, quando iam recipiendum est quod quisque gesserit
ante mortem. uerum haec ita soluitur quaestio, quoniam
quodam uitae genere adquiritur, dum in hoc corpore uiuitur,
ut aliquid adiuuent ista defunctos, ac per hoc secundum ea
quae per corpus gesserunt eis quae post corpus religiose pro
illis facta fuerint adiuuantur. sunt enim, quos nihil omnino [*] [*]

adiuuant ista, siue pro eis fiant, quorum tam mala sunt
merita, ut nec talibus digni sint adiuuari, siue pro eis, quorum
tam bona, ut talibus non indigeant adiumentis. genere
igitur uitae, quod gessit quisque per corpus. efficitur, ut
prosint uel non prosint, quaecumque pro illo pie fiunt, cum
reliquerit corpus. nam meritum per quod ista prosint, si
nullum conparatum est in hac uita, frustra post hanc quaeritur
uitam. ita fit, ut neque inaniter ecclesia uel suorum
cura pro defunctis quod potuerit religionis inpendat et tamen
ferat unusquisque secundum ea quae per corpus gessit,
siue bonum siue malum reddente domino unicuique
secundum opera eius. ut enim hoc, quod inpenditur, possit
ei prodesse post corpus, in ea uita est adquisitum, quam
gessit in corpore.