De Continentia (21-22)

Quod ergo caro concupiscit aduersus spiritum, quod
non habitat in carne nostra bonum, quod lex in membris [*]

nostris repugnat legi mentis, non est duarum naturarum ex
contrariis principiis facta conmixtio, sed unius aduersus se
ipsam propter peccati meritum facta diuisio. non sic fuimus
in Adam, antequam natura suo deceptore audito ac secuto
suum contempsisset atque offendisset auctorem; non est ista
prior uita creati hominis, sed posterior poena damnati. ex qua
damnatione per Iesum Christum gratia liberati cum poena
sua dimicant liberi nondum salute plena, sed iam pignore
salutis accepto; non liberati autem et peccatis rei sunt et
suppliciis inplicati. post hanc uero uitam reis manebit in aeternum
poena pro culpa; liberis non remanebit in aeternum nec
culpa nee poena; sed permanebunt in aeternum substantiae bonae
spiritus et caro, quas deus bonus et inmutabilis bonas, quamuis
mutabiles, condidit. permanebunt autem in melius commutatae,
numquam in deterius iam mutandae consumpto penitus omni
malo, et quod homo fecit iniuste et quod passus est iuste.
quibus duobus mali generibus omnino pereuntibus, quorum
unum est praecedentis iniquitatis, alterum consequentis infelicitatis,
erit hominis sine ulla prauitate uoluntas recta. ibi
omnibus erit clarum atque perspicuum, quod nunc a fidelibus
multis creditur, a paucis intellegitur, malum non esse substantiam,
sed sicut uulnus in corpore ita substantia, quae
se ipsam uitiauit, esse coepisse peste inchoata atque ibi esse
desinere sanitate perfecta. omni ergo malo exorto a nobis et
perdito in nobis, bono etiam nostro usque ad culmen felicissimae
incorruptionis et inmortalitatis aucto atque perfecto [*]
qualis erit utraque nostra substantia? quandoquidem nunc in
ista corruptione et mortalitate, cum adhuc corpus corruptibile
adgrauat animam et, quod apostolus dicit:
corpus mortuum est propter peccatum, tale tamen
testimonium perhibet idem ipse carni nostrae, id est parti
nostrae infirmae atque terrenae, ut dicat, quod paulo ante
commemoraui: nemo enim umquam carnem suam odio
habet, statimque subiungat: sed nutrit et fouet eam,
sicut et Christus ecclesiam.

Quo igitur, non dico, errore, sed prorsus furore
Manichaei carnem nostram nescio cui fabulosae genti tribuunt
tenebrarum, quam uolunt suam sine ullo initio malam semper
habuisse naturam, cum uerax doctor uiros diligere uxores
suas exemplo suae carnis hortetur, quos ad hoc ipsum Christi
quoque et ecclesiae hortatur exemplo? totus denique ipse
apostolicae epistulae locus ualde ad rem pertinens recordandus
est. uiri, inquit, diligite uxores uestras, sicut et
Christus dilexit ecclesiam et se ipsum tradidit
pro ea, ut eam sanctificaret, mundans lauacro
aquae in uerbo, ut exhiberet sibi ipse gloriosam
ecclesiam non habentem maculam aut rugam aut
aliquid huius modi, sed ut sit sancta et inmaculata.
ita, inquit, et uiri debent diligere uxores suas
sicut corpora sua. qui diligit uxorem suam, se
ipsum diligit. deinde subiunxit, quod iam commemorauimus: [*] [*]
nemo enim umquam carnem suam odio habuit, sed
nutrit et fouet eam sicut Christus ecclesiam. quid
ad haec dicit inmundissimae inpietatis insania? quid ad haec
dicitis, Manichaei? qui nobis uel ex apostolicis litteris duas
sine initio naturas, unam boni, alteram mali, conamini inducere
et apostolicas litteras, quae uos ab ista sacrilega peruersitate
corrigant, non uultis audire. sicut legitis: caro
concupiscit aduersus spiritum, et: non habitat in
carne mea bonum, ita legite: nemo umquam carnem
suam odio habet, sed nutrit et fouet eam sicut et
Christus ecclesiam. sicut legitis: uideo aliam legem
in membris meis repugnantem legi mentis meae,
ita legite: sicut Christus dilexit ecclesiam, ita et
uiri debent diligere uxores suas sicut corpora
sua. nolite in illis sanctae scripturae testimoniis esse insidiosi,
in his surdi, et eritis in utrisque correcti. haec enim si
accipiatis, ut dignum est, conemini et illa intellegere, ut
uerum est.