De Consensu Evangelistarum (2.32-2.36)

Quod autem secundum Iohannem de columba dicitur
non quando factum est narratur, sed uerba Iohannis baptistae
referuntur commemorantis, quid uiderit. in quo quaeritur,
quemadmodum dictum sit: et ego non noueram eum, sed
qui misit me baptizare in aqua, ille mihi dixit:
super quem uideris spiritum descendentem et
manentem super eum, hic est qui baptizat in
spiritu sancto. si enim tunc eum cognouit, cum columbam
uidit descendentem super eum, quaerendum est, quomodo
dixerit uenienti, ut baptizaretur: ego magis abs te debeo
baptizari; hoc enim ei dixit, antequam columba descenderet..
ex quo apparet, quamuis eum iam nosset — nam etiam
in utero matris exultauit, cum ad Elisabeth Maria uenisset —,
aliquid tamen in eo, quod nondum nouerat, columbae descensione
didicisse, quod ipse scilicet baptizaret in spiritu sancto
propria quadam et diuina potestate, ut nullus homo, qui
accepisset a deo baptismum, etiamsi aliquem baptizaret,
posset dicere suum esse quod traderet uel a se dari spiritum
sanctum.

Sequitur Mattheus et dicit: [*] tunc Iesus ductus
est in desertum ab spiritu, ut temtaretur a diabolo.
[*] et cum ieiunasset quadraginta diebus et
quadraginta noctibus, postea esuriuit. [*] et [*] [*]
accedens temtator dixit ei: si filius dei es, dic, ut
lapides isti panes fiant. [*] qui respondens dixit:
scriptum est: non in pane solo uiuit homo, sed in
omni uerbo, quod procedit de ore dei, et cetera usque
ad id quod dictum est: [*] tunc relinquit eum diabolus
et ecce angeli accesserunt et ministrabant ei.
totum hoc similiter Lucas narrat, etsi non eodem ordine. unde
incertum est, quid prius factum sit, utrum regna terrae prius
demonstrata sint ei et postea in pinnam templi leuatus sit,
an hoc prius et illud postea. nihil tamen ad rem, dum omnia
facta fuisse manifestum sit; et quod aliis uerbis easdem sententias
Lucas explicat, non semper commendandum est, quam
nihil depereat ueritati? Marcus autem adtestatur quidem eum
in deserto a diabolo esse temtatum quadraginta diebus et
noctibus; sed tacet, quid ei dictum sit quidue responderit.
item quod Lucas praetermisit, iste non tacuit, quod angeli
ministrabant illi. Iohannes uero totum istum locum praetermisit.

XVII. Sequitur narrans Mattheus: [*] cum autem audisset
quod Iohannes traditus esset, secessit in Galilaeam.
hoc et Marcus dicit, hoc et Lucas; sed Lucas de
Iohanne tradito nihil hoc loco dicit. Iohannes autem euangelista,
priusquam iret Iesus in Galilaeam, dicit Petrum et [*] [*]

Andream mansisse cum illo uno die et tunc Petro nomen inpositum,
cum antea Simon uocaretur. sequenti item die iam
uolentem exire in Galilaeam inuenisse Philippum et ei dixisse.
ut sequeretur eum. inde uentum est, ut etiam de Nathanahele
narraret. die autem tertio in Galilaea constitutum fecisse illud in
Cana de aquae in uinum conuersione miraculum. quae omnia
ceteri euangelistae praetermiserunt id contexentes narrationibus
suis, quod Iesus reuersus sit in Galilaeam. unde intellegitur fuisse
interpositos aliquot dies, quibus illa de discipulis gesta sunt,
quae interponuntur a Iohanne. non est autem contrarium ei
loco, ubi Mattheu narrat dominum dixisse Petro: tu es Petrus
et super hanc petram aedificabo ecclesiam meam.
neque enim hoc nomen tunc accepisse intellegendus est, sed
tunc potius, quando ei Iohannes dictum esse commemorat:
tu uocaberis Cephas, quod interpretatur Petrus, ut
eum hoc nomine appellaret postea dominus dicens tu es
Petrus. non enim ait \'tu uocaberis Petrus), sed tu es
Petrus, quod ei iam dictum erat antea tu uocaberis.

Deinde contexit narrationem Mattheus et dicit: [*] et relicta
ciuitate Nazareth uenit et habitauit in [*] [*]

Capharnaum maritimam in finibus Zabulon et Neptalin, et
cetera, quo usque sermo terminetur, quem habuit in monte.
in quo contextu narrationis adtestatur ei Marcus de discipulorum
uocatione Petri et Andreae et paulo post Iacobi et
Iohannis. sed cum Mattheus continuo coniungeret narrationem
prolixi illius sermonis, quem in monte habuit, posteaquam
multos curauit et eum multae turbae secutae sunt, Marcus
interposuit alia, quia docebat eos in synagoga et stupebant
super doctrinam eius. tunc ipse dixit quod et Mattheus post
illum prolixum sermonem, quia erat docens eos quasi
potestatem habens et non sicut scribae. narrauit
etiam de homine, a quo expulsus est spiritus inmundus, deinde
de socru Petri — in his autem Lucas ei consentit —, Mattheus
uero de isto demonio nihil narrauit; de socru autem Petri non
tacuit, sed postea.

In hoc autem loco, quem nunc consideramus, idem Mattheus
post uocationem discipulorum, quibus piscantibus iussit, ut
eum sequerentur, narrat eum circumisse Galilaeam docentem [*] [*]

in synagogis et praedicantem euangelium et sanantem omnem
languorem et collectis ad illum turbis ascendisse in montem
et usum fuisse illo sermone prolixo. dat ergo locum intellegendi
tunc facta esse quae Marcus post electionem eorundem
discipulorum narrat, cum circumiret Galilaeam et doceret in
synagogis eorum, tunc etiam de socru Petri, sed eum postea
commemorasse quod praetermiserat, quamuis non omnia praetermissa
in narrationem reuocauerit.