De Conjugiis Adulterinis (1.2)

Et ubi est, quod idem apostolus nec ad tempus, ut
uacetur orationi, nisi ex consensu uoluit coniuges carnali
fraudare inuicem debito? quomodo saluum erit quod ait: [*] [*]
propter fornicationes autem unusquisque uxorem
suam habeat, et unaquaeque suum uirum habeat.
uxori uir debitum reddat, similiter autem et uxor
uiro. uxor non habet potestatem corporis sui, sed
uir; similiter et uir non habet potestatem corporis
sui, sed mulier? hoc quomodo uerum erit, nisi quia nolente
coniuge non licet coniugi continere? nam si licet mulieri sic
dimittere uirum, ut maneat innupta, non uir habet, sed ipsa
sui corporis potestatem: quod etiam de uiro intellegitur.
deinde cum dictum est: quicumque dimiserit uxorem
suam excepta causa fornicationis, facit eam moechari,
quomodo dictum intellecturi sumus, nisi prohibitum esse homini
dimittere uxorem, si nulla causa fornicationis extiterit? et
dictum est quare, ne scilicet faciat eam moechari; utique
ideo, quia, etiamsi non ipsa dimiserit, sed dimissa fuerit, erit
moecha, si nupserit.

Propter hoc ergo tam magnum malum non licet homini
dimittere uxorem nisi ex causa fornicationis. tunc enim non
ipse dimittendo facit adulteram, sed dimittit adulteram. quid?
si ergo dicat: dimitto quidem uxorem meam sine ulla causa
fornicationis, sed continens permanebo, ideone dicemus eum
inpune fecisse quod fecit? quis hoc dicere audebit, qui uoluntatem
domini haec dicentis intellegit? quoniam nec [*] [*]
continentiae causa dimitti coniugem uoluit, qui solam causam fornicationis
excepit.