De Bono Viduitatis (5)

Ideo etiam cum moneret coniugatos, ne debito carnalis
commixtionis fraudarent inuicem et per hoc alter eorum
negato sibi debito coniugali per intemperantiam suam temptatus
a satana in fornicationem prolaberetur, hoc autem dico,
inquit, secundum ueniam, non secundum imperium.
uolo autem omnes homines esse sicut me ipsum:
sed unusquisque proprium donum habet a deo,
alius sic, alius quidem sic.

Vides etiam coniugalem pudicitiam et tori christiani [*][*]
matrimonialem fidem donum esse et hoc a deo, ut illud, quod
ultra liberorum procreandorum necessitatem modum concumbendi
aliquatenus concupiscentia carnalis excedit, non nuptiarum
sit hoc malum, sed ueniale sit propter nuptiarum bonum.
non enim de coniugio, quod copulatur liberorum procreandorum
causa et fide pudicitiae coniugalis et indissolubili,
quamdiu ambo uiuunt, matrimonii sacramento, quae omnia
bona sunt. sed de illo inmodico carnis usu, qui in infirmitate
coniugum agnoscitur et interuentu boni nuptialis ignoscitur,
ait apostolus: secundum ueniam dico, non secundum
imperium. item cum dicit: mulier alligata est, quamdiu
uir eius uiuit; quodsi mortuus fuerit uir eius,
liberata est: cui uult nubat, tantum in domino.
beatior autem erit, si sic permanserit secundum
meum consilium, satis ostendit beatam esse in domino
etiam post mortem uiri iterum nubentem fidelem, sed in
eodem domino uiduam beatiorem: hoc est, ut scripturarum
non tantum uerbis, uerum etiam exemplis loquar, beatam esse
Ruth, sed Annam beatiorem.