De Bono Viduitatis (27)

In omnibus sane spiritalibus deliciis, quibus [*]
fruuntur innuptae, sancta earum conuersatio cauta etiam debet
esse, ne forte, cum mala uita non sit per lasciuiam, mala sit
fama per neglegentiam. nec audiendi sunt siue uiri sancti siue
feminae, quando reprehensa in aliquo neglegentia sua, per
quam fit, ut in malam ueniant suspicionem, unde suam uitam
longe abesse sciunt, dicunt sibi coram deo sufficere conscientiam,
existimationem hominum non inprudenter solum, uerum
etiam crudeliter contemnentes, cum occidunt animas aliorum,
siue blasphemantium uiam dei, quibus secundum suam suspicionem
quasi turpis quae casta est displicet uita sanctorum,
uel etiam cum excusatione imitantium non quod uident, sed
quod putant. proinde quisquis a criminibus flagitiorum atque
facinorum uitam suam custodit, sibi bene facit; quisquis autem
etiam famam, et in alios misericors est. nobis enim necessaria
est uita nostra, aliis fama uestra. et utique etiam quod aliis
ministramus misericorditer ad salutem, ad nostram quoque
redundat utilitatem. unde non frustra apostolus, prouidemus,
inquit, bona non solum coram deo, uerum etiam
coram hominibus; item dicit: placete omnibus per
omnia, sicut et ego omnibus per omnia placeo, non
quaerens quod mihi utile est sed quod multis, ut
salui fiant. in quadam etiam exhortatione dicit: de cetero,
fratres, quaecumque sunt uera, quaecumque sancta,
quaecumque iusta, quaecumque casta, [*] [*] [*]
quaecumque carissima, quaecumque bonae famae, si qua
uirtus, si qua laus, haec cogitate: quae didicistis
et accepistis et audistis et uidistis in me. cernis,
quemadmodum inter multa, quae exhortando commonuit, non
neglexerit ponere: quaecumquae bonae famae, duobusque
uerbis cuncta concluserit, ubi ait: si qua uirtus, si qua
laus. ad uirtutem namque pertinent, quae antea memoraui
bona, fama uero ad laudem. puto, quod non laudem hominum
pro magno sumebat apostolus alio loco dicens: mihi autem
minimum est ut a uobis diiudicer aut ab humano
die, et alibi: si hominibus placerem, Christi seruus
non essem, et iterum: nam gloria nostra haec est,
testimonium conscientiae nostrae. sed illorum duorum,
id est bonae uitae et bonae famae uel, quod breuius dicitur,
uirtutis et laudis, unum propter se ipsum sapientissime retinebat,
alterum propter alios misericordissime prouidebat. sed
quoniam quantalibet humana cautela suspiciones maleuolentissimas
non potest omni ex parte uitare, ubi pro existimatione
nostra quidquid recte possumus fecerimus, si aliqui de nobis
uel mala fingendo uel male credendo famam nostram decolorare
conantur, adsit conscientiae solacium planeque etiam
gaudium, quod merces nostra magna est in caelis, etiam
cum dicunt homines mala multa de nobis, pie tamen iusteque
uiuentibus. illa enim merces tamquam stipendium est [*] [*]
militantium per arma iustitiae non solum dextra, uerum et
sinistra, per gloriam scilicet et ignobilitatem, per infamiam
et bonam famam.