De Bono Viduitatis (25)

Praeteritus dies non reuertitur in futurum, et post
hesternum pergit hodiernus, et post hodiernum perrecturus
est crastinus: et ecce omnia tempora et temporalia transeunt, [*] [*]
ut ueniat mansura promissio, et qui perseuerauerit usque
in finem, hic saluus erit. si mundus iam perit, nupta cui
parit? aut corde paritura et carne non paritura cur nubit? si
autem adhuc duraturus est mundus, cur non magis amatur
per quem factus est mundus? si iam deficiunt inlecebrae
saeculares, non est, quod christianus animus cupiditate conquirat;
si autem adhuc manebunt, est, quod sanctitate contemnat.
horum duorum in altero spes nulla libidinis, in altero
maior est gloria caritatis. quot aut quanti sunt ipsi anni,
quibus uidetur uigere flos carnalis aetatis? nonnullae feminae
nuptias cogitantes et ardenter optantes, dum spernuntur aut
differuntur, repente senuerunt, ut eas iam nubere puderet
amplius quam liberet. multae autem nuptae recentissima sua
coniunctione in longinqua profectis uiris suis reditum eorum
expectando grandaeuae factae sunt et tamquam cito uiduatae
aliquando nec remeantes saltem senes suos anus suscipere
meruerunt. si ergo uel spernentibus uel tardantibus sponsis
. uel peregrinantibus maritis carnalis concupiscentia potuit contineri,
ne stuprum aut adulterium committeretur, cur contineri
non potest, ne sacrilegium committatur? si repressa est, cum
ferueret dilata, cur non opprimitur, cum friguerit amputata?
plus enim ardentem ferunt libidinem, quae non desperant eiusdem
libidinis uoluptatem. quae autem innuptarum castitatem deo [*] [*]
uouent, ipsam spem subtrahunt, qui fomes amoris est. unde
facilius concupiscentia refrenatur, quae nulla expectatione
succenditur: contra quam nisi oretur, ut superetur, ipsa inlicita
exoptatur ardentius.