De Bono Viduitatis (22)

Nunc inde aliquid ideo dicere uolui propter
quosdam fratres nostros amicissimos nobis et dilectissimos nec
malitiose quidem errori huic inplicatos, sed inplicatos tamen,
qui putant, cum aliquos ad iustitiam pietatemque exhortantur.
uires non habituram exhortationem suam, nisi totum illud, quod
ut agat homo agunt cum homine, in hominis constituant potestate
non adiuta dei munere, sed solo arbitrio liberae uoluntatis
exerta — quasi possit esse ad perficiendum opus bonum
uoluntas libera nisi dei munere liberata — nec adtendunt id
ipsum etiam se ipsos dono dei habere, quod ea facultate
exhortantur, ut ad capessendam uitam bonam hominum uoluntates
pigras excitent, accendant frigidas, corrigant prauas, auersas
conuertant, repugnantes pacificent. sic enim possunt persuadere
quod suadent. aut si haec in uoluntatibus hominum
non agant, quid agunt? ut quid loquuntur? dimittant eas
potius arbitrio suo. si autem in eis haec agunt, itane tandem [*] [*]
homo in hominis uoluntate tanta agit loquendo et deus illic
non agit aliquid adiuuando? immo uero quantalibet homo
sermonis facultate praepolleat. ut sollertia disputandi et suauitate
dicendi in hominis uoluntate inserat ueritatem, nutriat
caritatem, docendo tollat errorem, exhortando toi-porem, neque
qui plantat est aliquid neque qui rigat, sed qui incrementum
dat deus. frustra quippe operarius omnia moliretur
extrinsecus, nisi creator intrinsecus latenter operaretur.
spero ergo has litteras meas merito uestrae excellentiae cito
in manus etiam talium esse uenturas. ideo nonnulla hinc
dicenda arbitratus sum; deinde ut tu ipsa et quaecumque aliae
uiduae ista legerint uel cum leguntur audierint, noueritis uos
ad diligendum et habendum continentiae bonum plus proficere
orationibus uestris quam exhortationibus nostris, quoniam, si
quid uos adiuuat, quod uobis etiam nostra ministrantur adloquia,
totum illius gratiae tribuendum est, in cuius manu
sunt, sicut scriptum est, et nos et sermones nostri.