De Bono Viduitatis (12)

Sed quoniam, sicut ait dominus, non omnes
capiunt uerbum hoc, quae potest ergo capere, capiat et
quae se non continet, nubat; quae non coepit, deliberet; quae
adgressa est, perseueret: nulla aduersario detur occasio, nulla
Christo subtrahatur oblatio. in coniugali quippe uinculo si
pudicitia conseruatur, damnatio non timetur; sed in uiduali
et uirginali continentia excellentia muneris amplioris expetitur: [*] [*]
qua expetita et electa et uoti debito oblata iam non solum
capessere nuptias, sed etiamsi non nubatur, nubere uelle
damnabile est. nam ut hoc demonstraret apostolus. non ait:
cum in deliciis egerint in Christo, nubunt, sed, nubere
uolunt habentes. inquit, damnationem, quoniam
primam fidem inritam fecerunt etsi non nubendo, tantum
uolendo: non quia ipsae nuptiae uel talium damnandae
indicantur, sed damnatur propositi fraus, damnatur fracta uoti
fides, damnatur non susceptio a bono inferiore, sed ruina ex
bono superiore; postremo damnantur tales, non quia coniugalem
fidem posterius inierunt, sed quia continentiae primam
fidem inritam fecerunt. quod ut breuiter insinuaret apostolus.
noluit eas dicere habere damnationem, quae post amplioris
sanctitatis propositum nubunt — non quia non damnantur.
sed ne in eis ipsae nuptiae damnari putarentur — sed, cum
dixisset: nubere uolunt, continuo addidit: habentes
damnationem, et dixit quare: quoniam priorem fidem
inritam fecerunt, ut uoluntatem, quae a proposito cecidit,
appareat esse damnatam, siue subsequantur nuptiae siue
desint.