De bono coniugali (34)

Nostros autem qui coniuges habent, quantum
possumus, admonemus, ne secundum suam infirmitatem de
illis sanctis patribus audeant iudicare, conparantes, ut ait
apostolus, semet ipsos sibimet ipsis et ideo non intellegentes,
quantas uires habeat animus iustitiae contra libidines
seruiens, ne carnalibus huiusce modi motibus adquiescat
eosque in concubitum ultra generandi necessitatem prolabi
aut progredi sinat, quantum ordo naturae, quantum morum
consuetudo, quantum legum scita praescribunt. hoc quippe
ideo de illis patribus homines suspicantur, quia ipsi per incontinentiam
uel nuptias elegerunt uel coniugibus intemperanter
utuntur. at uero continentes uel mares, qui defunctis uxoribus,
uel feminae, quae defunctis uiris, uel utrique, qui pari consensu
continentiam deo uouerunt, sciant sibi quidem mercedis amplius
deberi, quam coniugalis castitas poscit; sed sanctorum patrum
nuptias, qui prophetice coniungebantur, qui neque in concubitu
nisi prolem neque in ipsa prole nisi quod in carne uenturo
Christo proficeret requirebant, non solum prae suo proposito
non contemnant, uerum etiam suo proposito sine dubitatione
praeponant.