De Beata Vita (7)

Manifestum uobis uidetur ex anima et corpore nos esse
compositos? — Cum omnes consentirent. Nauigius se ignorare respondit.
— Cui ego: Nihilne omnino scis, inquam, an inter aliqua, [*] [*]
quae ignoras, etiam hoc numerandum est ? — Non puto me, inquit,
omnia nescire. — Potesne nobis dicere aliquid eorum, quae nosti ?
— Possum, inquit. — Nisi molestum est, inquam, profer aliquid.
— Et cum dubitaret: Scisne, inquam, saltem te uiuere? — Scio,
inquit. — Scis ergo habere te uitam, si quidem uiuere nemo nisi uita
potest. — Et hoc, inquit, scio. — Scis etiam corpus te habere? —
Adsentiebatur. — Ergo iam scis te constare ex corpore et uita. —
Scio interim, sed utrum haec sola sint incertus sum. — Ergo duo
ista, inquam, esse non dubitas, corpus et animam, sed incertus es,
utrum sit aliud, quod ad conplendum ac perficiendum hominem ualet.
— Ita, inquit. — Hoc quale sit, alias, si possumus, quaeremus, inquam.
nunc illud iam ex omnibus quaero, cum fateamur cuncti neque sine
corpore neque sine anima esse posse hominem, cibos propter quid
horum appetamus. - Propter corpus, inquit Licentius.— Ceteri autem
cunctabantur uarioque sermone inter se agebant, quomodo possit
propter corpus cibus necessarius uideri, cum appeteretur propter
uitam et uita non nisi ad animam pertineret. — Tum ego: Uidetur,
inquam. uobis ad eam partem cibum pertinere, quam cibo crescere
robustioremque fieri uidemus ? —Adsentiebanturapraeter Trygetium.
ait enim: Cur ego non pro edacitate mea creui? — Modum, inquam,
suum a natura constitutum habent omnia corpora, ultra quam mensuram
progredi nequeant. tamen ea mensura minora essent, si eis
alimenta defuissent; quod et in pecoribus facilius animaduertimus
et nemo dubitat cibis subtractis omnium animantium corpora macescere.
— Macescere, inquit Licentius, non decrescere. — Satis est
mihi, inquam, ad id quod uolo. etenim quaestio est, utrum ad corpus
cibus pertineat. pertinet autem, cum eo subducto ad maciem deducitur.
— Omnes ita esse censuerunt. [*]