De Beata Vita (35)

Admonitio autem quaedam, quae nobiscum agit, ut deum
recordemur, ut eum quaeramus, ut eum pulso omni fastidio sitiamus,
de ipso ad nos fonte ueritatis emanat. hoc interioribus luminibus
nostris iubar sol ille secretus infundit. huius est uerum omne, quod
loquimur, etiam quando adhuc uel minus sanis uel repente apertis
oculis audacter conuerti et totum intueri trepidamus, nihilque aliud
etiam hoc apparet esse quam deum nulla degeneratione inpediente
perfectum. nam ibi totum atque omne perfectum est simulque est
omnipotentissimus deus. sed tamen quamdiu quaerimus, nondum
ipso fonte atque, ut illo uerbo utar, plenitudine saturati nondum ad
nostrum modum nos peruenisse fateamur et ideo quamuis iam deo
adiuuante nondum tamen sapientes ac beati sumus. illa est igitur
plena satietas animorum, hoc est beata uita, pie perfecteque cognoscere,
a quo inducaris in ueritatem, qua ueritate perfruaris, per
quid conectaris summo modo. quae tria unum deum intellegentibus
unamque substantiam exclusis uanitatibus uariae superstitionis
ostendunt. — Hic mater recognitis uerbis, quae suae memoriae penitus
inhaerebant, et quasi euigilans in fidem suam uersum illum sacerdotis
nostri:
foue precantes, trinitas,
laeta effudit atque subiecit: Haec est nullo ambigente beata uita,
quae uita perfecta est, ad quam nos festinantes posse perduci solida
fide alacri spe flagranti caritate praesumendum est.