De Beata Vita (33)

Dixeramus autem in exordio hodiernae disputationis nostrae,
quod, si inueniremus nihil esse aliud miseriam quam egestatem, eum
beatum esse fateremur, qui non egeret. est autem inuentum. ergo [*] [*] [*] [*]

beatum esse nihil est aliud quam non egere, hoc est esse sapientem.
si autem quaeritis, quid sit sapientia, iam et ipsam ratio, quantum
in praesentia potuit, euoluit atque eruit; nihil est enim aliud quam
modus animi, hoc est quo sese animus librat, ut neque excurrat in
nimium neque infra quam plenum est coartetur. excurrit autem in
luxurias dominationes superbias ceteraque id genus, quibus inmoderatorum
miserorumque animi sibi laetitias atque potentias conparari
putant. coartatur autem sordibus timoribus maerore cupiditate
atque aliis, quaecumque sunt, quibus homines miseros etiam
miseri confitentur. cum uero sapientiam contemplatur inuentam
cumque, ut huius pueri uerbo utar, ad ipsam se tenet nec se ad simulacrorum
fallaciam, quorum pondus amplexus a deo suo cadere atque
demergi solet, ulla commotus inanitate conuertit, nihil inmoderationis
et ideo nihil egestatis, nihil igitur miseriae pertimescit. habet
ergo modum suum, id est sapientiam, quisquis beatus est.