De Beata Vita (32-33)

Modestia utique dicta est a modo et a temperie temperantia.
ubi autem modus est atque temperies, nec plus est quicquam
nec minus. ipsa est igitur plenitudo, quam egestati contrariam posueramus,
multo melius, quam si abundantiam poneremus. in
abundantia enim intellegitur affluentia et quasi rei nimium exuberantis
effusio. quod cum euenit ultra quam satis est, etiam ibi
desideratur modus et res, quae nimia est, modo eget. ergo nec ab
ipsa redundantia egestas aliena est, a modo autem et plus et minus
aliena sunt. ipsam etiam opulentiam si discutias, inuenies eam nihil
aliud tenere quam modum. nam non nisi ab ope dicta est opulentia.
quomodo autem opitulatur, quod nimium est, cum incommodius
sit saepe quam parum ? quidquid igitur uel parum uel nimium est,
quia modo eget, obnoxium est egestati. modus ergo animi
sapientia est. etenim sapientia contraria stultitiae non negatur
et stultitia egestas, egestati autem contraria plenitudo: sapientia
igitur plenitudo. in plenitudine autem modus: modus igitur animo
in sapientia est. unde illud praeclarum est et non inmerito
diffamatum:
hoc primum in uita esse utile, ut ne quid nimis.

Dixeramus autem in exordio hodiernae disputationis nostrae,
quod, si inueniremus nihil esse aliud miseriam quam egestatem, eum
beatum esse fateremur, qui non egeret. est autem inuentum. ergo [*] [*] [*] [*]