De Beata Vita (25)

Quod cum aliqui eorum paulo tardius intellexissent me
id quibus potui uerbis ad eorum sensum adcommodatis aperiente atque
uersante: Ergo, inquam, miserum esse omnem, qui egeat, dubitat
nemo nec nos terrent quaedam sapientium corpori necessaria. non
eis eget ipse animus, in quo posita est beata uita. ipse enim perfectus
est; nullus autem perfectus aliquo eget et, quod uidetur corpori
necessarium, sumet, si adfuerit, si non adfuerit, non eum istarum
rerum franget inopia. omnis namque sapiens fortis est, nullus autem
fortis aliquid metuit: non igitur metuit sapiens aut mortem corporis
aut dolores, quibus pellend\'0 uel uitandis uel differendis sunt [*] [*]

necessaria illa, quorum ei potest contingere inopia. sed tamen non desinit
eis bene uti, si ipsa non desunt. uerissima est enim illa sententia:
nam tu quod uitare possis, stultum admittere est.
uitabit ergo mortem ac dolorem, quantum potest et quantum decet,
ne, si minime uitauerit, non ex eo miser sit, quia haec accidunt, sed
quia uitare cum posset, noluit, quod manifestum stultitiae signum
est. erit ergo ista non uitans non earum rerum perpessione, sed
stultitia miser. si autem non ualuerit euitare, cum id sedulo ac
decenter egerit, non cum ista inruentia miserum fac-ient. etenim et
illa eiusdem comici sententia non minus uera est:
quoniam non potest id fieri, quod uis,
id uelis, quod possis.
quomodo erit miser, cui nihil accidit praeter uoluntatem, quia,
quod sibi uidet non posse prouenire, non potest uelle? habet enim
rerum certissimarum uoluntatem, id est ut quidquid agit non agat
nisi ex uirtutis quodam praescripto et diuina lege sapientiae, quae
nullo ab eo pacto eripi possunt.