Contra Felicem (2.5)

Audi ergo iam, quemadmodum Manichaeus ipse tam
peruersus, tam superbus, ut aliam introducens naturam ae
aequalem deo faceret. deum ad se ipsum deponeret, confessus
sit tamen esse liberum arbitrium. in Thesauro uestro, cui tale
nomen ad decipiendos homines indidistis, certe sic loquitur,
quod et tu ipse cognoscis: hi uero, qui neglegentia sua
a labe praedictorum spirituum purgari se minime
permiserint mandatisque diuinis ex integro parum
obtemperauerint legemque sibi a suo liberatore datam
seruare plenius noluerint neque ut decebat sese
gubernauerint et cetera. uides in his uerbis confirmatum
esse etiam a nesciente quid loqueretur liberum arbitrium. qui
enim seruare legem non uult, in potestate est eius, si uelit.
non enim dixit: non potuerint sed: noluerint. hoc certe
quod nolunt seruare legem, non a gente tenebrarum coguntur; [*]

si enim coguntur, non nolunt, sed non possunt; si autem
nolunt, non utique coguntur, ut non faciant, sed uoluntate
sua nolunt. hoc ergo, quod in eorum uoluntate est, ut nolint,
peccatum est certe sine aliqua necessitate gentis tenebrarum;
hoc agnosce esse peccatum sine necessitate gentis tenebrarum.
et inde uides, unde ueniant omnes culpae, unde merita culparum,
unde distributiones poenarum.