Contra Secundinum (20)

Ecce quanta inpietate. quam nefariis horrendisque blasphemiis
te non uis exuere ponendo in natura, quam non fecit
deus, uitam. sensum. sermonem; modum, speciem, ordinem
et alia innumerabilia bona, et ponendo in ipsa dei natura
ante ullam commixtionem mali ipsam mutabilitatem. qua capi
poterat et cui timere cogebatur "uidens magnam labem
ac uastitatem aduersus sua sancta inpendere saecula,
nisi aliquod eximium ac praeclarum et uirtute potens
numen ob poneret." et ut quid hoc totum, nisi ut illa dei
natura atque substantia sic inplicatum teneat hostem subiectum,
ut peccans perferat et ligatum nec totum euadat. [*] [*]

purgata iam uictum. et ut damnata seruet inclusum ? praeclaram
uero excusationem bellicae necessitatis in deo uestro
inuenistis contra illud, quod uobis proponitur, ut respondeatis:
quid factura erat deo gens tenebrarum. si cum ea pugnare
noluisset? quam si dixeritis aliquid fuisse nocituram, fatebimini
corruptibilem et uiolabilem deum ; si autem dixeritis,
quod ei nocere non possit, quaeretur a uobis: cur ergo pugnauit
? cur substantiam suam corrumpendam atque uiolandam
et ad peccata omnia cogendam hostibus tradidit? contra istam
ergo conplexionem numquam exire potuistis.

Magnum aliquid uobis et tutum inuenisse uidemini, ut
respondeatis dicentes : magna est iniquitas adpetere aliena,
cui deus iniquitati praebuisset adsensum, si eam gentem, quae
hoc ausa fuerat, expugnare noluisset. haberet ista responsio
qualemcumque iustitiae colorem, si saltem in ipso bello natura
dei uestri se integram inpollutamque seruasset et permixta.
hostilibus membris nihil iniquitatis uel coacta uel seducta
fecisset; cum uero tantis facinoribus et flagitiis eam captiuam
consentire dicatis, cum denique ab illa inpietate tam inmani,
qua etiam lumini sancto, cuius portio est, extitit inimica, nec
totam perhibeatis posse purgari, unde illi merito retribuere.
creditis horrendi illius globi aeterna subplicia: quanto satius
erat inimicum hostem in sua iniquitate relinquere inania
molientem quam tradere ei partem dei, cuius uires hauriret,
cuius decorem corruptum suae iniquitati sociaret, quis non
uideat? quis non tanta obstinatione caecetur, ut non sentiat, non
adtendat, quanto minore iniquitate gens tenebrarum frustra .
naturam inuadere conaretur alienam, quam deus inuadendam [*]

et ad iniquitatem cogendam et ad poenam ex aliqua etiam
parte damnandam traderet suam? hoccine tandem est iniq-uitati
consentire noluisse (et tam ingentem iniquitatem sine ulla
necessitate fecisse? an erat necessitas. quod ipsum Manichaeum
dicere non puduit et uos pudet ? ille quippe ait; uidisse
deum magnam labem ac uastitatem aduersus sua
sancta inpendere saecula nisi aliquod eximium et
uirtute potens numen obponeret; uos autem acutius
uidelicet ratiocinamini, quam si deum dixeritis ea necessitate
pugnasse, ne noceret ei gens tenebrarum. uiolabilem et corruptibilem
dicentes deum, cui nocere aliquid posset, si pugnare
noluisset abigite ergo et expellite a cordibus uestris et a fide
uestra etiam ipsam pugnam totamque illam fabulam inpiarum
et inmundissimarum blasphemiarum horrore contextam tandem
aliquando anathemate atque damnate. nam quale est, obsecro
te, quod, ut ante dictum est. uiolabilem illam naturam et
corruptibilem deum dicere non timetis. ut natura dei uestri.
si fortitudinem, qua non caperetur, non potuit exercere. non
potuerit saltem iustitiam captiua seruare, quod Daniel potuit,
cuius leones ausus es inridere. qui eorum, a quibus captiuus
ductus fuerat, iniquitati etiam pietate sua nullo conpulsus
terrore consensit nec in condicione corporalis seruitutis aequitatem
ac libertatem animi patientis et sapientis amisit: natura
uero dei captiua ducta est, iniqua facta est, non potest tota
purgari, cogitur in fine damnari. quod malum sibi futurum
si sciebat ex aeternitate, illi nulla diuinitas de se debebatur. [*] [*]
si autem uel terris uel regionibus sibimet uicinitate contiguis
regni lucis et gentis tenebrarum - quae ab hominibus prudenter
intellegentibus ridenda Manichaeus narrat — inenarrabilia esse
dixisti et haec a Christo appellari dextram et sinistram , nouimus
sic appellare Christum dextram et sinistram. ut non
corporalia sic. sed beatitudinem miseriamque sui cuiusque
meriti ue-lit intellegi. sed carnalis uestra cegitatio usque adeo
a locis corporalibus non recedit, ut solem istum uisibilem ac
per hoe corporeum, qui contineri nisi corporali loco non potest,
et deum et partem di esse dicatis. uerum de his uobiscum
agere stultum est. quid enim incorporeum intellegere poteritis,
qui deum incorruptibilem nondum creditis?