Contra Mendacium (34)

Sed dicet aliquis: ergone obstetrices illae atque
Raab melius fecissent, si nullam misericordiam praestitissent
nolendo mentiri? immo uero illae mulieres Hebraeae, si essent
tales, de qualibus quaerimus, utrum sit eis aliquando mentiendum,
nec aliquid falsi dicerent et foeda ministeria de
paruulis occidendis liberrime recusarent. sed, inquies, ipsae
morerentur. at uide, quid sequatur. morerentur enim caelestis
habitationis incomparabiliter ampliore mercede, quam domus
illae quas sibi fecerunt in terra esse potuerunt; morerentur
futurae in aeterna felicitate, mortem perpessae pro innocentissima
ueritate. quid illa in Iericho? numquid hoc posset?
nonne si quaerentes ciues mentiendo non falleret, uerum
dicendo latentes hospites proderet? an posset interrogantibus
dicere: scio ubi sint, sed deum timeo, non eos prodo? posset
hoc quidem dicere, si iam esset uera Israhelitis, in qua
dolus non esset: quod futura erat per misericordiam dei
transiens ad ciuitatem dei. uerum illi hoc audito, inquies, illam
perimerent, domum scrutarentur. sed numquid consequens
erat, ut illos etiam quos diligenter occultauerat inuenirent?
prospexerat enim cautissima mulier et ibi eos posuerat, ubi
latere potuissent, etiamsi ei mentienti creditum non fuisset.
ita et illa, si tamen a suis ciuibus esset occisa pro [*] [*]
misericordiae opere, uitam istam faeneam pretiosa in conspectu
domini morte finisset, et erga illos eius beneficium inane
non fuisset. sed, inquies, quid? si et ad illum locum, ubi
eos occultauerat, hi, a quibus quaerebantur, perscrutando
omnia peruenissent? isto modo dici potest: quid? si mulieri
uilissimae atque turpissimae non solum mentienti, uerum
etiam peieranti credere noluissent? nempe etiam sic consecutura
fuerant, quae timendo mentita est. et ubi ponimus uoluntatem
ac potestatem dei? an forte non poterat et illam nec
ciuibus suis mentientem nec homines dei prodentem et illos
suos ab omni pernicie custodire? a quo enim et post mulieris
mendacium custoditi sunt, ab eo potuerunt, etsi illa mentita
non esset, utique custodiri. nisi forte obliti sumus hoc fuisse
in Sodomis factum, ubi masculi in masculos nefanda libidine
accensi nec ostium domus, in qua erant quos quaerebant,
inuenire potuerunt, quando uir iustus in causa omnino simillima
pro suis hospitibus mentiri noluit, quos esse angelos
nesciebat et uim morte peiorem ne paterentur timebat. et
certe poterat talia respondere quaerentibus, qualia in Iericho
mulier illa respondit. nam prorsus similiter et illi interrogando
quaesierunt. sed homo iustus noluit pro corporibus hospitum
animam suam suo mendacio maculari, pro quibus uoluit [*] [*]
corpora filiarum alienae libidinis iniquitate uim perpeti. faciat
ergo homo etiam pro temporali hominum salute quod potest:
cum autem ad hunc articulum uentum fuerit, ut tali saluti
consulere nisi peccando non possit, iam se existimet non
habere quid faciat, quando id reliquum esse perspexerit quod
non recte faciat. proinde Raab in Iericho, quia peregrinos
homines dei suscepit hospitio, quia in eorum susceptione
periclitata est, quia in eorum deum credidit, quia diligenter
eos ubi potuit occultauit, quia per aliam uiam remeandi consilium
fidelissimum dedit, etiam supernae Hierusalem ciuibus
imitanda laudetur. quod autem mentita est, etiamsi aliquid
ibi propheticum intellegenter exponitur, non tamen imitandum
sapienter proponitur, quamuis deus illa bona memorabiliter
honorauerit, hoc malum clementer ignouerit.