Contra Mendacium (32)

Sed quod scriptum est bene deum fecisse cum hebraeis [*] [*]

obstetricibus et cum Raab Hiericuntina meretrice, non ideo
factum est, quia mentitae sunt, sed quia in homines dei
misericordes fuerunt. non est itaque in eis remunerata fallacia,
sed beniuolentia, benignitas mentis, non iniquitas mentientis.
sicut enim mirum absurdumque non esset, si alio prius tempore
commissa ab eis aliqua opera mala deus propter posteriora
bona uellet ignoscere, ita mirandum non est, quod uno
tempore in una causa deus utrumque conspiciens, id est
factum misericorditer factumque fallaciter, et bonum remunerauit
et propter hoc bonum malum illud ignouit. si enim
peccata, quae propter carnis concupiscentiam, non propter
misericordiam fiunt, propter posteriora opera misericordiae
dimittuntur, cur non merito misericordiae dimittuntur, quae
propter ipsam misericordiam committuntur? grauius est enim
peccatum, quod animo nocentis quam quod animo subuenientis
efficitur. ac per hoc si illud deletur opere misericordiae
postea subsequente, cur hoc, quod est leuius, non
deletur ipsa hominis misericordia et praecedente, ut peccet,
et comitante, cum peccat? ita quidem uideri potest. uerumtamen
aliud est dicere: peccare quidem non debui, sed opera
misericordiae faciam, quibus deleam, quod ante peccaui, et
aliud est dicere: peccare debeo, quia non possum aliter
misereri, aliud est, inquam, dicere: quia iam peccauimus. [*] [*] [*] [*]
benefaciamus, et aliud est dicere: peccemus, ut benefaciamus.
ibi dicitur: faciamus bona, quia fecimus mala, hic autem:
faciamus mala, ut ueniant bona. ac per hoc ibi exhaurienda
est sentina peccati, hic cauenda est doctrina peccandi.