Contra Mendacium (31)

Nihil autem iudicandus est dicere, qui dicit aliqua
iusta esse mendacia, nisi aliqua iusta esse peccata ac per hoc
aliqua iusta esse, quae iniusta sunt: quo quid absurdius dici
potest? unde enim est peccatum, nisi quia iustitiae contrarium
est? dicantur ergo alia magna, alia parua esse peccata, quia
uerum est nec auscultandum Stoicis, qui omnia paria esse contendunt;
dicere autem quaedam iniusta, quaedam iusta esse [*] [*]
peccata, quid est aliud quam dicere quasdam esse iniustas, quas
dam iustas iniquitates? cum dicat apostolus Iohannes: omnis.
qui facit peccatum, iniquitatem facit; peccatum
iniquitas est. non igitur potest iustum esse peccatum, nisi
cum peccati nomen in alia re ponimus, in qua quisque non
peccat, sed aut facit aliquid aut patitur pro peccato. nam et
sacrificia pro peccatis peccata appellata sunt et poenae peccatorum
dicuntur aliquando peccata. haec plane possunt intellegi
iusta peccata, cum iusta dicuntur sacrificia uel iusta supplicia.
ea uero, quae contra legem dei fiunt, iusta esse non possunt.
dictum est autem deo: lex tua ueritas, ac per hoc quod
est contra ueritatem, iustum esse non potest. quis autem
dubitet contra ueritatem esse omne mendacium? nullum igitur
iustum potest esse mendacium. item cui non clareat ex ueritate
esse omne, quod iustum est? clamat autem Iohannes:
omne mendacium non est ex ueritate. omne ergo
mendacium non est iustum. quapropter quando nobis de
scripturis sanctis mentiendi proponuntur exempla, aut mendacia
non sunt, sed putantur esse, dum non intelleguntur,
aut, si mendacia sunt, imitanda non sunt, quia iusta esse
non possunt.