Contra Mendacium (29)

Quia ergo non inueniunt mendaces haeretici in
testamenti noui litteris imitanda exempla mendacii, copiosissimos
se esse existimant in hac disputatione, qua opinantur
esse mentiendum, cum de ueteribus propheticis libris, quia
non ibi apparet nisi intellegentibus paucis quo referantur
significatiua dicta et facta ueracia, multa sibi uidentur inuenire
ac proferre mendacia. sed habere cupientes quibus se
tueantur uelut imitanda exempla fallendi, se ipsos fallunt, et
mentitur eorum iniquitas sibi. illae autem personae, quas
credendum ibi non est prophetare uoluisse, si quid faciendo
uel dicendo finxerunt uoluntate fallendi, quamuis ex ipsis
quoque factis earum sine dictis aliquid propheticum possit
exsculpi, per illius omnipotentiam praeseminatum atque dispositum,
qui bene uti nouit etiam malis hominum, tamen,
quantum ad ipsas adtinet, sine dubitatione mentitae sunt.
sed non ideo debent imitanda existimari, quia in eis reperiuntur
libris, qui sancti et diuini merito nominantur. habent
enim conscripta et mala hominum et bona, illa uitanda, ista
sectanda, et quaedam ita posita, ut de illis etiam sit prolata
sententia, quaedam uero tacito ibi iudicio nobis iudicanda
permissa, quoniam non solum nos nutriri manifestis, uerum
et exerceri oportebat obscuris.