Contra Mendacium (22)

Et sancto quidem Dauid iustius dici potuit, quod nec
irasci debuerit, quamuis ingrato et reddenti mala pro bonis,
sed etsi ut homini ira subrepsit, non utique tantum debuit
praeualere, ut se facturum iuraret, quod aut saeuiendo faceret
aut peierando non faceret; illi autem inter Sodomitarum [*] [*]

libidinosas insanias constituto quia auderet dicere: etiamsi tui
hospites in tua domo, quo eos intrare humanitate uiolentissima
conpulisti, ab inpudicis apprehensi et oppressi muliebria patiantur,
nihil timeas, nihil cures, non expauescas, non horrescas,
non contremescas? quis haec uel illorum sceleratorum socius
hospiti pio dicere auderet? sed plane rectissime diceretur:
age quidquid potes, ne fiat, quod merito times, sed non te
timor iste conpellat, ut facias, quod in se filiae tuae fieri si
uoluerint, facient cum Sodomitis te auctore nequitiam; si
autem noluerint, patientur a Sodomitis te auctore uiolentiam.
noli facere magnum scelus tuum, dum maius horrescis alienum:
quantumlibet enim distet inter tuum et alienum, hoc erit
tuum, illud alienum. nisi forte pro defensione huius uiri in
eas se q\'Q.ispiam coartet angustias, ut dicat: quoniam accipere
quam facere praestat iniuriam, hospites autem illi non erant
utique facturi iniuriam, sed passuri, maluit uir iustus filias
suas iniuriam pati quam hospites suos eo iure, quo filiarum
dominus erat et nouerat non eas peccare, si id fieret, quia
peccantes potius, quibus non consentirent, sine peccato proprio
sustinerent. denique non se ipsae stuprandas quamuis pro
masculis feminas pro illis hospitibus obtulerunt, ne reas
faceret non perpessio libidinis alienae, sed suae consensio
uoluntatis. nec pater earum hoc in se fieri permittebat, cum
hoc facere conarentur, quibus hospites non prodebat, quamuis
minus mali esset, quod in uno, quam si fieret in duobus, sed [*]
quantum poterat resistebat, ne ipsum quoque ullus proprius
macularet assensus, quem libidinosus furor etiamsi praeualuisset
corporis uiribus, tamen non consentientem non maculasset
alienus. in filiabus autem non peccantibus nec ipse peccabat,
quia non eas peccare si opprimerentur inuitae, sed peccantes
ferre faciebat: tamquam si ab inprobis ut sui serui caederentur
offerret, ne hospites eius paterentur caedis iniuriam. de qua re
non disputabo, quia longum est, utrum uel dominus iure suae
potestatis recte sic utatur in seruo, ut seruum suum caedi
faciat innocentem, ne amicus eius etiam ipse innocens in domo
eius a uiolentis inprobis uapulet. sed certe Dauid nullo modo
recte dicitur iurare debuisse se esse facturum, quod postea
cerneret se facere non debere. unde constat, quod non omnia,
quae a sanctis uel iustis uiris legimus facta, transferre debemus
in mores, sed etiam hinc discere, quam late pateat et ad
quos usque perueniat, quod apostolus ait: fratres, etsi
praeoccupatus fuerit homo in aliquo delicto, uos
qui spiritales estis, instruite huius modi in spiritu
lenitatis, intendens te ipsum, ne et tu tempteris.
praeoccupationes enim sunt istae, in quibus delinquitur, dum,
quid faciendum sit, aut ad horam non uidetur aut et qui
uiderit uincitur, ut scilicet fiat peccatum, cum uel latet ueritas
uel conpellit infirmitas.