Contra Mendacium (21)

Si ergo peccare, ne grauius uel in nos uel in quoslibet
alii peccent, procul dubio non debemus, considerandum est in
eo, quod fecit Loth, utrum exemplum sit, quod imitari. an
potius quod uitare debeamus. magis enim uidetur intuendum
et notandum, cum tam horrendum malum ex inpietate flagitiosissima
Sodomitarum suis inpenderet hospitibus, quod cuperet
depellere nec ualeret, sic etiam iusti animum potuisse
turbari, ut uellet facere, quod non humani timoris nebulosa
tempestas, sed diuini iuris tranquilla serenitas, si consulatur
a nobis, faciendum non esse clamabit et iubebit potius, ut
sic nostra peccata caueamus, ne ullorum prorsus alienorum [*] [*]

peccatorum timore peccemus. aliena quippe ille uir iustus
timendo peccata, quae nisi consentientes inquinare non possunt,
perturbatus non adtendit suum, quo uoluit subdere filias libidinibus
inpiorum. haec quando in scripturis sanctis legimus,
non ideo, quia facta credimus, etiam facienda credamus, ne
uiolemus praecepta, dum passim sectamur exempla. an uero,
quia iurauit Dauid se occisurum esse Nabal et clementia consideratiore
non fecit, propterea illum imitandum esse dicemus,
ut temere iuremus nos esse facturos, quod non esse faciendum
postea uideamus? sed sicut illum timor, ut prostituere filias
uellet, sic istum, ut temere iuraret, ira turbauit. denique si
de ambolus interrogando, ut dicerent cur haec fecerint, fas
nobis esset inquirere, posset ille respondere: timor et tremor
uenerunt super me et contexerunt me tenebrae,
posset etiam iste: turbatus est prae ira oculus
meus, ut non miraremur uel illum in timoris tenebris uel
istum oculo turbato non uidisse, quod uidendum fuit, ne
facerent quod faciendum non fuit.