Contra Mendacium (20)

Verum, quod fatendum est, ita humanos animos
quaedam conpensatiua peccata perturbant, ut etiam putentur
debere laudari, ac potius recte facta dicantur. quis enim [*]
dubitet esse grande peccatum, si pater filias suas prostituat
fornicationibus inpiorum? et tamen extitit causa, qua hoc uir
iustus debere se facere existimaret, quando Sodomitae nefario
libidinis inpetu hospitibus eius inruebant. ait enim: sunt
mihi duae filiae, quae non cognouerunt uirum;
producam illas ad uos, et utimini eis, quomodo
placuerit uobis; tantum in uiros istos ne faciatis
iniquum, propterea quia intrauerunt sub tectum
tignorum meorum. quid hic dicemus? nonne ita illud
scelus, quod Sodomitae hospitibus illius uiri iusti facere conabantur,
horremus, ut quidquid fieret ne hoc fieret, arbitremur
fuisse faciendum? mouet etiam maxime persona facientis, quae
merito iustitiae liberabatur a Sodomis, ut, quoniam minus
malum est feminas quam uiros perpeti stuprum, etiam hoc
ad iustitiam iusti illius pertinuisse dicatur, quod in filiabus
hoc maluit fieri quam in hospitibus suis, non tantum id uolens
animo, uerum et offerens uerbo et, si illi assensi fuissent,
inpleturus et facto. sed si hanc peccatis aperuerimus uiam,
ut committamus minora, ne alii maiora committant, lato
limite, immo nullo limite, sed conuulsis et remotis omnibus
terminis infinito spatio cuncta intrabunt atque regnabunt.
quando enim fuerit definitum peccandum esse homini minus,
ne alius peccet amplius, profecto et furtis nostris stupra
cauebuntur aliena et incesta stupris et si qua inpietas uisa
fuerit etiam peior incestis, incesta quoque facienda dicentur [*] [*]
a nobis, si eo modo agi potuerit, ut illa inpietas non committatur
ab aliis: et in singulis quibusque generibus peccatorum
et furta pro furtis et stupra pro stupris et incesta pro
incestis et sacrilegia pro sacrilegiis facienda putabuntur, nostra
pro alienis, non solum minora pro maioribus, uerum etiam si
ad ipsa summa et pessima ueniatur, pauciora pro pluribus, si
se ita rerum uerset incursus, ut aliter alii non se abstineant
a peccatis, nisi minus aliquanto, sed tamen peccantibus nobis,
ita ut omnino ubi dixerit inimicus, qui habuerit huius modi
potestatem: nisi tu sceleratus fueris, ego sceleratior, aut: nisi
tu hoc scelus feceris, ego talia plura faciam, scelus nobis
uideamur admittere, si uelimus ab scelere temperare. hoc
sapere quid est nisi desipere uel potius insanire? a mea quippe
iniquitate, non ab aliena siue in me siue in aliis perpetrata
mihi est cauenda damnatio; anima enim, quae peccauerit,
ipsa morietur.