Contra Litteras Petiliani (3.62)

At uero ego quae posui pro ecclesiae catholicae assertione
ista sunt: quod ad baptismum attinet, ne id, quod
gratia dei regeneramur mundamur iustificamur, danti homini
tribuatur: bonum est confidere in domino quam confidere
in homine, et: maledictus omnis qui spem
suam ponit in homine, et quia domini est salus et
uana salus hominis et quia neque qui plantat est
aliquid neque qui rigat, sed qui incrementum dat
deus et quia ille in quem creditur iustificat impium,
ut deputetur fides eius ad iustitiam. propter ipsius
uero ecclesiae unitatem, quae in omnibus gentibus dilatatur,
cui uos non communicatis, haec testimonia posui de Christo
esse praedicta, quia dominabitur a mari usque ad
mare et a flumine usque ad terminos orbis terrae,
et: dabo tibi gentes hereditatem tuam et possessionem
tuam terminos terrae, et quod testamentum
dei factum ad Abraham pro nostra, hoc est catholica communione,
recitetur, ubi scriptum est: in semine tuo benedicentur
omnes gentes, quod semen interpretatur apostolus
dicens: et semini tuo quod est Christus. unde apparet
in Christo non solum Afros aut Africam, sed omnes gentes
habituras benedictionem, per quas catholica dilatatur ecclesia,
tanto ante promissum. et quod palea cum frumentis sit usque
ad ultimam uentilationem, ne quisquam per calumnias criminum
alienorum sacrilegium suae separationis excuset, quod
reliquerit et deseruerit omnium gentium communionem, et ne
propter malos dispensatores, hoc est praepositos, societas [*] [*]

christiana diuidatur, etiam illud testimonium posui: quae dicunt
facite, quae autem faciunt facere nolite. dicunt
enim et non faciunt. haec ille testimonia de scripturis
sanctis a me posita nec ostendit quemadmodum aliter accipi
deberent, ut non ea pro nobis neque contra uos esse ostenderet,
nec omnino attingere uoluit, immo id egit tumultu
conuiciorum suorum, ut, si fieri posset, haec a me dicta nulli
omnino ueniret in mentem, qui post epistulam meam lectam
etiam ipsius legere uoluisset.