Contra Litteras Petiliani (3.40)

In his certe omnibus non respondet Petilianus, si conscientia
sancte dantis attenditur quae abluat accipientis, unde
sit abluendus qui accipit baptismum, cum dantis polluta conscientia
est et hoc ille qui est accepturus ignorat. collega
eius a Thubursicubure quidam Cyprianus cum turpissima femina
in lupanari deprehensus et Primiano Carthaginis oblatus
atque damnatus est. iste quando baptizabat, antequam detectus
et abiectus esset, non utique habebat conscientiam sancte dantis
quae ablueret accipientis. unde igitur abluti sunt, qui hodie
illo damnato non utique rursus abluuntur? non erat necesse
ut hominem nominarem, nisi ne Petilianus iterum diceret:
quis est iste aut unde prosiluit? cur istum baptistam uestri
non discusserunt, sicut Iohannes Petiliano ita sentiente discussus
est? an et discusserunt, quantum homines hominem potuerunt,
sed astuta fictione latitantem diu non inuenerunt?

Huiusne aqua non erat mendax aut oleum fornicatois
non est oleum peccatoris? an, quod catholica dicit et [*] [*]
uerum est, et illa aqua et illud oleum non eius erat a quo
ministrabatur, sed cuius ibi nomen inuocabatur? cur illi, qui
ab isto ficto et occulto baptizabantur, non probabant spiritum
quia ex deo non erat? sanctus enim spiritus disciplinae fictum
fugiebat. an et illum fugiebat et sua sacramenta quamuis
per eam ministrata non deserebat? postremo quoniam illos
non negatis ablutos, quos illo damnato non curatis abluendos,
uidete si tot nebulis multipliciter offusis ullo loco Petilianus
respondet, unde isti abluti sint, si conscientia sancte
dantis attenditur quae abluat accipientis, quam latens immundus
habere non potuit.